Η υπόθεση ότι «ο Ειρηνικός Ωκεανός μεγαλώνει» απαιτεί νюανς. Ενώ η επέκταση ωκεανικού εδάφους συμβαίνει στη Δομή Ειρηνικού, ο Ειρηνικός Ωκεανός συρρικνώνεται συνολικά λόγω υποδύσης στον περι미터 του.
Διαζευκτικό όριο όπου η Πλάκα Ειρηνικού διαχωρίζεται από τις Πλάκες Νάσκα, Κόκος, και Ανταρκτικής. Ρυθμοί διαχύσεως: 60-160 χλμ/έτος (γρηγορότεροι στη Γη). Δημιουργεί νέα ωκεανικό εδάφος, επεκτείνοντας τον Ειρηνικό τοπικά.
Η Πλάκα Ειρηνικού υποδύεται κάτω από τις περιβάλλουσες πλάκες κατά μήκος ~40.000 χλμ σύγκλισης ορίων:
Ρυθμοί υποδύσης: 60-90 χλμ/έτος. Η Πλάκα Ειρηνικού είναι καταναλωμένη καθαρά σε αυτά τα όρια.
Γεωλογικά μοντέλα επιβεβαιώνουν ότι η λεκάνη Ειρηνικού μειώνεται σε έκταση κατά ~0,5 km²/έτος. Ο Ατλαντικός Ωκεανός επεκτείνεται (Μεσοατλαντική Δομή διαχύσεως χωρίς ισοδύναμη υποδύση), ενώ ο Ειρηνικός συρρικνώνει. Σε ~350 εκατ. χρόνια, ο Ειρηνικός μπορεί να κλείσει εντελώς (σενάρια υπερηπείρου Πανγαία Πρόξιμα/Νεοπανγαία).
Η υπόθεση ότι η επέκταση Ειρηνικού «συνεισφέρει στην αύξηση επιπέδου θαλάσσης» είναι λάθος. Η αύξηση επιπέδου θαλάσσης προέρχεται από:
Το νούμερο «2,5 χλμ/έτος επέκταση» πιθανώς συγχέει τον ρυθμό διαχύσεως στη Δομή Ειρηνικού (τοπικό, ένα όριο) με την καθαρή αλλαγή λεκάνης (ολική, όλα τα όρια). Γενικά GPS και δορυφορική αλτιμετρία επιβεβαιώνουν καθαρή σύρριξη.
Το κατώτατο συμπέρασμα: Το ωκεανικό έδαφος του Ειρηνικού διαχέεται γρήγορα στο κέντρο του αλλά καταναλώνεται γρηγορότερα στα όρια του—ο ωκεανός συρρικνώνει αργά, αναπόφευκτα.
