Η απόκτηση της Αλάσκας (1867) και των Ειρηνικών εδαφών (Χαβάη, Γουάμ, Φιλιππίνες, κ.λπ.) από τις Ηνωμένες Πολιτείες προέκυψε από σύγκλιση ιδεολογικών, οικονομικών, στρατηγικών και διπλωματικών παραγόντων:
Η πίστη σε θείο προσταγμένο να επεκτείνεται πέρα από την ήπειρο—και πέρα στον Ειρηνικό—τρέφει την αποκτησία εδαφών ως εθνική μοίρα.
Η χρυσοτρόφια του 1848 στην Καλιφόρνια ενίσχυσε το ενδιαφέρον για τις ειρηνικές ακτές. Η Αλάσκα και τα Ειρηνικά νησιά προσέφεραν ξύλο, ψάρια, μεταλλεύματα, και αργότερα, πετρέλαιο.
Η εγγύτητα της Αλάσκας στη Ρωσία και η αξία των Ειρηνικών νησιών ως ναυτικές βάσεις/σταθμοί ανθρακωδών (π.χ. Πέρλ Χάρβορ, Γουάμ) παρείχαν κρίσιμες δυνατότητες προβολής δύναμης.
Τα έδαφη διευκόλυναν το άμεσο εμπόριο με την Ασία (Κίνα, Ιαπωνία), δίνοντας στις ΗΠΑ ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στο διαειρηνικό εμπόριο.
Οι αποκτήσεις ανήλπισαν την κατάταξη των ΗΠΑ ως παγκόσμια δύναμη, ενισχύοντας τη διαπραγματευτική θέση σε συνθήκες με Ρωσία, Ισπανία, και το Βασιλείο της Χαβάης.
Κλειδιά συναλλαγές: Αγορά Αλάσκας από Ρωσία (1867, $7,2εκ.); Ένωση Χαβάης (1898); Κέρδη Ισπανιο-Αμερικανικού Πολέμου (Γουάμ, Φιλιππίνες, Πουέρτο Ρίκο).
Αμερικανικοί οικιστές ακολούθησαν τη σημαία, ιδρύοντας κοινότητες που στερεώθηκαν την αμερικανική παρουσία και οικονομική δραστηριότητα.
Αυτή η πολυδιάστατη επέκταση μετέτρεψε τις ΗΠΑ σε διαειρηνική δύναμη μέχρι το 1900.
