Από τον Μεσοζωικό μέχρι τον Μειοκαινόζο, η πιάτα Farallon υποδύθηκε κάτω από τη βορειοαμερικανική πιάτα, ωθώντας τη διαμόρφωση των Ορεινών Σειρών Ακτής μέσω πολλαπλών μηχανισμών:
Η σύγκλιση יצר intense οριζόντια συμπίεση, πληττώντας την κορφή σε φάτνες (αντικλίνια/συνκλίνια) και θραύσεις ωθήσεως.
Αποκομμένα ωκεανικά ισήματα, βάζαλτες και χαλκηδόναδες κολλήθηκαν στο ηπειρωτικό περιθώριο, χτίζοντας το Φρανσισικανό Συμπλεγμός—ένα χαотиκό μελάνγ που αποτελεί τον πυρήνα των Σειρών Ακτής.
Τα ακρωτηριακά υλικά παχύναν την κορφή· οι δυνάμεις ωθούσαν τις σειρές προς τα πάνω.
Η διάλυση ρεύματος πάνω από την πιάτα παρήγαγε ηφαιστειρικούς τόξους (τώρα ξεθωραμένα πλούτωνα όπως οι γρανίτες του Μπλοκ Σαλινιάν).
Η άνοδος έκθεσε βαθιά πετρώματα· τα ποτάμια γλύφτησαν τη σύγχρονη τοπογραφία.
Σήμερα, το σistema μετασχηματισμού Σαν Ανδρέας έχει αντικαταστήσει την υποδύση, αλλά η αρχιτεκτονική των Σειρών Ακτής είναι απολιθωμένο αρχείο εκείνης της αρχαίας σύγκλισης.
