Η Βιομηχανική Επανάσταση (π.χ. 1760–1840) ξαναγράφει την καθημερινότητα για εκατομμύρια. Για τις εργατικές τάξεις, ο λογαριασμός μίξει πραγματικά κέρδη με βίαια κόστη—ένα ζήτημα που οι ιστορικοί ανακαλύπτουν.
Μάζικη μετανάστευση στα εργοστασιακά χωριά δημιούργησε άμεσες καταικονοίστρες. Πίσω-πίσω τερέζες έλειψαν αποχέτευση, καθαρό νερό, αερισμό. Χολέρα, τύφος και φυματίωση ευδοκίμουν. Η ζωή στην Μάνχεστερ πέφτει στα 17 χρόνια για εργάτες τη δεκαετία του 1840.
Τα χρηματικά μισθοί ανήλθαν ελαφρώς—ίσως 30–50% στην περίοδο—αλλά οι ενοίκια και οι τιμές τροφίμων συχνά την ακολουθούσαν. Οι πραγματικοί μισθοί (προσαρμοσμένοι για φλωτώση) πιθανώς σταγνούσαν μέχρι τη δεκαετία του 1840, τότε άρχισαν την αργή άνοδο.
Τα εργοστασιακά ρολόγια αντικατέστησαν τους εποχιακούς ρυθμούς. 12–14 ωρες ημέρες, εξάπτερα ημέρες την εβδομάδα, λίγες γιορτές. Το «συνεχές εισόδημα» ήρθε με κόστος την αυτονόησι και την αναψυχή.
Αφραγμισμένα μηχανήματα, σκόνη βαμβακερή, καπνοί μολύβδου, ορμητικός θόρυβος. Καμία ασφάλιση εργαζομένων· τραύμα σήμαινε πενιχρά. Η παιδική εργασία ήταν πανταχού παρόν—παιδιά από πέντε χρόνια τρέχαν κλωστήρες ή έτρεχαν άνθρακα.
Κανένα παγκόσμιο σύστημα υγείας, ασφάλεια ασθένειας, ανεργία. Φιλικές κοινότητες και δήμοι παρέπλεξαν ασφαλεία. Ο νόμος 1834 Poor Law Amendment Act έκανε τα εργαστήρια σκόσυμα επίτηδες για να αποτρέψει την εξάρτηση.
Η πρώιμη βιομηχανικοποίηση μείωσε την ποιότητα ζωής για πολλούς· μόνο οι μεσοβικτοριανές μεταρρυθμίσεις—Factory Acts, Public Health Acts, νομιμοποίηση συνδικαλισμού—άρχισαν να μεταφράζουν τα κέρδη παραγωγικότητας σε ευρύτερη πρόνοια.
