Παρότι διαμένουν αστικές θρύλοι, το Άγαλμα της Ελευθερίας δεν έχει ξανατοποθετηθεί από την εγκαινίασής του στις 28 Οκτωβρίου 1886. Το κολοσσάλ νεοκλασικό γλυπτό, σχέδιο του Φρεντερίκ Ογκوست Μπαρθολντί με δομική μηχανική του Γκουστάβ Ειφέλ, συναρμολογήθηκε στο Νησί Μπντλοου (μετονομασμένο Νησί Ελευθερίας το 1956) στον κόλπο της Νέας Υόρκης—και εκεί έχει μείνει για πάνω από 135 χρόνια.
Η σύγχυση μπορεί να προκύπτει από διάφορους παράγοντες: την αποσυναρμολόγηση στην Γαλλία (350 κομμάτια συσκευασμένα σε 214 κιβώτια), τη θαλάσσια μεταφορά bordo του γαλλικού φρεγάτου Isère, και τη διαδικασία ξανασυναρμολόγησης στην βάση του μεταξύ Ιουνίου 1885 και Απριλίου 1886. Μερικοί επίσης συγχέουν το αγάλμα με το αρχικό του φανάρι, το οποίο αντικαταστάθηκε το 1986 και μεταφέρθηκε στο foyer της βάσης (ξαναμεταφέρθηκε στο νέο Μουσείο Αγάλματος Ελευθερίας το 2019).
Η σιδηρή αρματύρα και το χαλκός δέρμα του αγάλματος είναι αγκυρωμένα σε μια τεράστια βάση από μπετον και γρανίτη θεμελιωμένη στο βράχο. Ολόκληρη η δομή ζυγίζει 225 τόνοι (450.000 λίτρες) και σχεδιάστηκε να σκλερύνει έως 3 ίντσες σε ανέμους 50 mph—κίνηση που είναι ελαστική, όχι موضعική. Ακόμα και μετά την αποκατάσταση εκατονταετηρίδας 1984–1986, η οποία περιλάμβανε σκαλωσιά που καλύπτει ολόκληρο το μνημείο, το άγαλμα δεν άφησε ποτέ το νησί του.
Ενώ η ίδια η Ελευθερία δεν κινήθηκε, τα περιβάλλοντά της έχουν μεταμορφωθεί: το Νησί Μπντλοου ήταν στρατιωτικός चौकी (Φορτ Γουντ) πριν γίνει εθνικό μνημείο· το νησί επεκτάθηκε με χύμα· και το Μουσείο Αγάλματος Ελευθερίας ανοίχτηκε το 2019. Αλλά η «Νέα Κολοσσός» εξακολουθεί να κοιτάζει νοτιοανατολικά, καλωσορίζοντας τις αφίξεις στον κόλπο της Νέας Υόρκης ακριβώς όπως είχε προνοήσει ο Μπαρθολντί.
