Για αιώνες, η Αυτοκρατορία Τσιν βλέπεξε το ξένο εμπόριο μέσω φακού φόρου, όχι εμπορικού. Οι πρώιμες βρετανικές διπλωματικές αποστολές (Μακάρтни 1793, Αμχέρστ 1816) απέτυχαν διότι οι προϋποθέσεις τους αντίκρουσαν θεμελιακά την κινεζική πολιτική.
Η Κίνα παράγαγε τα πιο επιθυμητά αγαθά του κόσμου: μετάξι, πορσελάνη, τσάι. Το άργυρος ρέυσε έσω· λίγα ξένα προϊόντα χρειαζόντουσαν. Οι Τσιν βλέπανε το εμπόριο ως χάρισμα, όχι ανάγκη. Ο αυτοκράτορας Τσιενλόνγκ είπε χαρακτηριστικά στον Μακάρтни: «Κατακτάμε όλα τα πράγματα. Δεν αποτιμώ περίεργα ή έξοχα αντικείμενα».
Όλο το ξένο εμπόριο περιοριζόταν στον Καντόν (Γκουανγκγού), διενεργούνταν μέσω γκιλντίας αδειοδοτημένων κινεζικών εμπόρων (Κοχόνγ) υπό αυστηρή αυτοκρατορική επίβλεψη. Καμία διπλωματική σχέση, καμία μόνιμη εγκατάσταση, καμία πρόσβαση στο εσωτερικό. Αυτό το σύστημα έλεγχε και περιορίζει την ξένη επιρροή.
Οι Τσιν λειτουργούσαν σύστημα φόρου: γείτονες αναγνώριζαν την κινεζική ανώτερη εξουσία, εκτελούσαν τελετουργίες, και λαμβάνανε «δώρα» (αξίας μεγαλύτερης από τον φόρο τους). Το βρετανικό αίτημα για ίση διπλωματική κατάσταση και ανοιχτές λιμένες παραβίασε αυτή την κοσμοπνοία.
Η κονφουκιανή ιδεολογία τοποθετούσε την Κίνα ως «Μέση Αυτοκρατορία» (Τζονγκουό) — κέντρο της πολιτισμίας. Οι Ευρωπαίοι ήταν «βάρβαροι» (γι) των οποίων η ηθική φθορά (έμποριο οπίου, χριστιανισμός, διπλωματία κανονιερόπλοια) απείλωνε την κοινωνική τάξη. Η επαφή ριζικόνυσε μολυσμό.
Μέχρι τις 1820s, το βρετανικό όπιο (καλλιεργούμενο στο Μπέγγαλ) αντιστρατηγούσε την ροή του αργύρου. Οι Τσιν είδαν την εξάρτηση να καταστρέφει την κοινωνία και το ταμείο. Η εμπορική ελευθεριοποίηση θα επιτάσσει αυτή την έκσυρση.
Μόνο μετά τον Πρώτο Πόλεμο του Οπίου (1839–1842) και τη Συνθήκη του Νάνκινγκ η Κίνα συνχώρησε: πέντε λιμένες συνθηκών, εξωδικαιότητα, σταθερά τέλη, χρὴση Χονγκ Κονγκ. Η «Αιώνας Ταπείνωσης» άρχισε με την αναγκαστική άνοιξη που οι Τσιν άρνηταν για γενιές.
