Οι αποίκους μαχούνται δίπλα στους βρετανικούς τακτικούς κατά των Γαλλών (1754–1763), ωστόσο μέσα σε μια δεκαετία βρισκόταν σε πόλεμο με τη Βρετανία. Έξι αλληλεπικαλούμενοι παράγοντες εξηγούν την μετάβαση:
Το βρετανικό χρέος πολέμου (~130 εκατ. λίρες) οδήγησε στο Νόμο Σήμου (1765), Νόμους Τάουνσεντ (1767), Νόμο Τσαγιού (1773). Οι αποίκους δεν είχαν βουλευτές στην Κοινοβουλή· «Κανένα φόρο χωρίς αντιπροσώπευση» έγινε η συρραφευτική φωνή.
Οι Νόμοι Ναυσιπλοΐας επιβάλλονται: εμπόριο μόνο σε βρετανικά πλοία, καταλογισμένα αγαθά (καπνός, σάκχαρο) μόνο στη Βρετανία. Η λαθρεμπορία ποινίστηκε· ναυτιλιακά δικαστήρια (χωρίς ομότιμους) δικάζακαν τους παραβάτες.
~10.000 βρετανικοί στρατιώτες stationάρονταν στις αποικίες μετά το 1763. Οι αποίκους τους έβλεπαν ως εκτελεστές απopopular νόμων, όχι ως προστάτες. Συγκρούσεις (Σφαγή Βοστώνης 1770) εξακρίβωσαν τη μίσος.
Λοκ, Μοντεσκίου, Πέιν (Κοινή Λογική) δημοφίλιζαν τα φυσικά δικαιώματα, κοινωνική σύμβαση, συγκατάθεση των διακυβερνούμενων. Η μοναρχία φαινόταν αδόκιμη.
Οι επενδυτές (Γουάσινγκτον, Φρανκλιν) και οι colons θέλανε γη στην κοιλάδα του Ohio. Η Γραμμή Διαταγής και ο Νόμος του Κεμπέκ (1774) (δίνοντας το Ohio στο Κεμπέκ) τους αποκλούσαν.
Ο πόλεμος αφάνισε την γαλλική απειλή (λιγότερη ανάγκη για βρετανική προστασία) ενώ αποκαλύψεις τη βρετανική αυτοκρατορική υπεροψία. Η συμμαχία διαλύθηκε επειδή οι σύμμαχοι ήθελαν θεμελιωδώς διαφορετικούς μέλλοντας.