Τον Σεπτέμβριο του 1666, το Λονδίνο ζήτησε την πιο καταστροφική καταστροφή της: μια φλεγμονή που κατέστρεψε τη μεσαιωνική πόλη και απροσδόκητα δημιούργησε την σύγχρονη μητρόπολη.
Έναρξη: Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου, ~1:00 ΠΜ, φούρνος του Thomas Farriner στη Pudding Lane.
Διάδοση: Ξηρά καλοκαίρι, καταιγίδιες ανατολικές άνεμοι, πυκνά χτισμένα ξύλινα κτίρια με προεξέχουσες πάνω διαμέρισμα (jetties) που δημιουργούσαν φωτιστικούς σωλήνες.
Διάρκεια: Τέσσερις μέρες (2-6 Σεπ), τελικά ελεγχθείσαν όταν πέθαναν οι άνεμοι και τα πυροβολισμούς γλυκών κρασοκόμης δημιούργησαν φωτιστικές ζώνες.
Περιοχή Καταστροφής: 436 ακρές (1,76 χλμ²) - 80% της εσωτερικής City of London.
Πυρόσβεση: Πρωτόγονη - άγκιστρα, κουβάδες, πρωτόγονα κινητήρια, κατεδαφίσεις. Δεν υπήρξε πυροσβεστική υπηρεσία (εταιρείες ασφάλισης أنشαισαν Brigades μετά).
Ανοικοδόμηση: Rebuilding Act 1667 διέταξε κτίρια από τούβλα/πέτρα, ευρύτερους δρόμους, κοινά τοιχωματα, πρόσβαση νερού Θαμής. Το masterplan του Christopher Wren (μεγάλους βουλεβάρδες, πλατείες) απορρίφθηκε - οι ιδιοκτήτες ξαναχτίσαν στα μεσαιωνικά χωράφια. Ο Wren ξαναχτίσε 51 εκκλησίες + St. Paul's.
Γέννηση Ασφάλειας: Το "Fire Office" του Nicholas Barbon (1667) = πρώτη πυρκαγιά ασφάλιση, γέννηση σύγχρονης βιομηχανίας.
Μνημείο: Δωρικός στήλη 202-ft του Wren στη Pudding Lane/Fish Street Hill - ύψος = απόσταση από αρχή φωτιάς.
Η φωτιά καθάρισε λοιμωμένα σολουπιά, αναγκασμένη εκσυγχρονισμός κτιρίων, και καταλύτης χρηματοπιστωτικής καινοτομίας. Το Λονδίνο βγήκε ασφαλέστερο, ευρύτερο, και αρχιτεκτονικά ενωμένο - η πόλη που αναγνωρίζουμε σήμερα γεννήθηκε από τη σκόνη.
