Παρόλο που ξεκίνησαν από διαφορετικούς σημεία—η Βρετανία ως ο αρχηγός (1760s), η Ιαπωνία ως πρόσφορος (1868 Meiji Restoration)— και οι δύο χώρες ακολούθησαν εντυπωσιακά παρόμοια πρότυπα βιομηχανικοποίησης:
Και οι δύο εξετάζουν σιδηροδρόμους, λιμένες, τηλεγράφους, κανάλια—μετακίνηση ανθρακός, βαμβακιού, εμπορευμάτων, ανθρώπων. Πρώτη γραμμή Ιαπωνίας (Τόκιο-Γιοκοχάμα, 1872) ήρθε 47 χρόνια μετά την Stockton-Darlington της Βρετανίας (1825).
Και οι δύο στόχευσαν παγκόσμιες αγορές. Βρετανία: «Εργοστάσιο του Κόσμου». Ιαπωνία: μοντέλο «πετεινών»—υφαντουργικά → χάλυβας → αυτοκίνητα → ηλεκτρονικά → υψηλή τεχνολογία.
Αγροτική → αστική μετανάστευση τρέφει εργατικό δυναμικό εργοστασίων. Μάντσεστερ/Γλάσγκο ↔ Ωσακα/Ναγόγια. Κοινωνική διαταραχή, μετά νέοι αστικοί πολιτισμοί.
Βρετανία: Ατμός, εργαλεία μηχανής, σιδηρόδρομοι. Ιαπωνία: Έλεγχος ποιότητας (βραβείο Deming), λεπτής παραγωγή (Toyota Production System), ηλεκτρονικά καταναλωτικά, ρομποτική.
Βρετανία: Οργανική, bottom-up, laissez-faire κυρίαρχο. Ιαπωνία: Top-down, κατευθυνόμενη από το κράτος, νοοτροπία αναπομπής, αργότερα μοντέλο αναπτυξιακού κράτους.
Δύο νησιά, δύο αιώνα μακριά, ίδια θεμελιώδης λογική: ενέργεια + μηχανές + οργάνωση + αγορές = μεταμορφωμένη κοινωνία.