Οι ιστορικοί ορίζουν τη «Χρυσή Εποχή της Αγγλίας» ως την περίοδο που εκτείνεται από την βασιλεία της Βασίλισσας Ελισάβετ Α΄ (1558–1603) μέχρι του Βασιλιά Τζέιμς Α΄ (1603–1625) – περίπου 1558 έως 1625. Αυτό το 67χρονο παράθυρο είδε την Αγγλία να μεταμορφώνεται από μια περιφεριακή, οικονομικά εξαντλημένη βασιλεία σε μια αναδυόμενη παγκόσμια δύναμη με πολιτισμική έκρηξη που ακόμη καθορίζει την αγγλική ταυτότητα.
Η 45ετη βασιλεία της Ελισάβετς πρόσφερε συνέχεια μετά από τις χαοτικές βασιλείες του Έντουαρντ VI, Μαριάς Α΄, και της βραχυπρόθεσμης Λέιντι Τζέιν Γκρέι. Η θρησκευτική της συναλλαγή (1559) θεμελίωσε μια via media μεταξύ Καθολικισμού και Πρωτεσταντισμού που, αν και imperfect, τέλειωσε τον δογματικό ξεσουλάμα των προηγούμενων δεκαετιών. Η ειρηνική πρόσληψη του Τζέιμς VI της Σκωτίας το 1603 ενώστε τους στέφανους (αν και όχι τα κοινοβούλια) και έβαλε τέλος σε αιώνες αγγλοσκοτικών πολέμων. Το κράτος ανέπτυξε επαγγελματική γραμματεία, λειτουργικό ναυτικό, και χρεωκοπιακά συστήματα που – αν και τεναγμένα – αποφύγησαν τις χρεοκοπίες που τυραννούσαν τους ηπειρωτικούς αντιπάλους.
Η οικονομία της Αγγλίας αυξήθηκε μέσω:
Εμφανίστηκε μια εμπορική γέννα – πλούσια, εκπαιδευμένη, πολιτικά επηρεαστική – που γέφιρασε την αριστοκρατία και τους απλούς.
Αυτή είναι η εποχή του Σαίξπηρ (1564–1616), Μάρλο, Τζόνσον, Σπέンサー, Ντον, Μπέικον. Το δημόσιο θέατρο (The Theatre, 1576; Globe, 1599) δημιούργησε μέσα μαζικής κουλτούρας. Η λογοτεχνία κινήθηκε από την Λατινική στη λαϊκή αγγλική – τυποποιώντας τη γλώσσα. Η μουσική (Μπύρντ, Τάλις, Νταουλάντ), η αρχιτεκτονική (prodigy houses: Χάρντγουικ, Λονγκλίτ), και η πορτρέτα (Χίλλιαρ, Όλιβερ) ανθοφόρησαν. Η Βίβλος Τζέιμς (1611) κωδικοποίησε την αγγλική προφορική.
Ο Κάμποτ (1497) διεκδίκησε τη Νέα Φάουντλαντ· ο Ντρέικ περιπλεύσε (1577–80)· ο Ρόλαι προσπάθησε Ρόανοουκ (1585, 1587)· η Τζέιμσταουν ιδρύθηκε (1607). Η αλιεία μπακαλάου της Νέας Φάουντλαντ έγινε το πρώτο διαρκές βορειοαμερικανό οικονομικό περιουσιακό στοιχείο της Αγγλίας. Η ήττα του Ισπανικού Armáda (1588) σήμανε ναυτική ισορροπία με τη υπερδύναμη.
Δεν ήταν χρυσή για όλους: νόμοι φτώχειας (1601) εγκληματοποίησαν την ασχολία; η εγκλεισμός απώθησε αγρότες· δίκες μαγιών ηγάπησαν (1580–1620)· η Ιρλανδία υπέστη κατάκτηση (Πόλεμος Εννέα Ετών, 1594–1603· Φυτείες Άλστερ, 1609). Οι θρησκευτικές τάσεις παρέμειναν (Συμμορία Πυρικών, 1605). Οι απολυταρχικές τάσεις του Τζέιμς και η χρεωκοπιακή διαχείριση σπόρισαν τα σπόρους των εμφυλίων πολέμων του 1640.
Ο θάνατος του Τζέιμς Α΄ (1625) ήγαγε τον Κάρλο Α΄, των οποίων οι διενέξεις με το Κοινοβούλιο για φόρους, θρησκεία, και προνόμια ξέσπασαν σε εμφύλιο πόλεμο (1642). Οι θεσμοί της Χρυσής Εποχής – κοινό δίκαιο, Κοινοβούλιο, πρωτεσταντική εκκλησία, εμπορικό κεφάλαιο – επιβίωσαν και σχήμασαν την Ομφαλή Επανάσταση (1688) και μετά. Το πολιτισμικό κανόνα που δημιουργήθηκε τότε έγινε η «αγγλική φαντασία» για αιώνες.
