Τα Black Hills της Νότιας Ντάκοτα είναι μια οροσειρά καλυμμένη από κωνοφόρα δέντρα που εκτείνονται από την δυτική część της Νότιας Ντάκοτα στην πολιτεία της Γουάιομινγκ. Τα Black Hills αποτελούνται κυρίως από γρανίτη και παίρνουν το όνομά τους από τη σκοτεινή εμφάνιση που δίνουν τα δέντρα στα βουνά, από απόσταση. Τα Black Hills είναι το φυσικό biotope πολλών πουλιών, όπως μπαλσαμοί γεράκια και γεράκια, καθώς και πολλών χερσαίων ζώων, συμπεριλαμβανομένων καστορίδων, δορκάδων, κογιότ και γατούβουνων. Τα Black Hills της Νότιας Ντάκοτα είναι επίσης σπίτι της εθνικότητας Λακότα Τοπικών Αμερικανών, και κατοικούνταν επίσης από τα έθνη Τσέιεν, Κιογουά, Αραπάχο, Κρόου και Πόουνι. Σήμερα, διαθέτει το Εθνικό Δάσος Black Hills.
Τα Black Hills έχουν ιερό τόπο της εθνικότητας Λακότα για πολλές γενιές. Το έδαφος και οι νεκροταφειακές περιοχές θεωρούνται ιερές από τους Λακότα, και επισκεπτόταν συχνά από άλλες φυλές για θρησκευτική καθαρσία και τελετές. Το θεωρούνταν επίσης κατά τη διάρκεια πολέμων ανάμεσα σε έθνη Τοπικών Amerikanών ως ουδέτερο εδάφος όπου συνθήκες διαπραγματεύονταν και διαλύθηκαν διενέξεις.
Τα Black Hills έχουν τοποθεσία πολλών διαμαχών για περισσότερους από 100 χρόνια. Η περιοχή εξερευνήθηκε και εξετασιάστηκε για τους πόρους της από ευρωπαίους εμπόρους γουνών και κυνηγούς στη μέση του 1800. Μέχρι τη δεκαετία του 1870, ο Γενικός Τζορτζ Κάστερ, ο στρατός του και ευρωπαϊκοί οικισμένοι μπήκαν για να要求他们的那一份传说中的淘金热，即使这一举动违反了1868年的条约，该条约承认Black Hills仅为拉科塔人的领土。
Ως οι Λακότα ζήτησαν λύση στην παραβίαση των δικαιωμάτων τους στα Black Hills, τόσο από τους αρχηγούς Ρεδ Κλαουντ και Σποττέντ Τέιλ από μέσα στην αποκατάσταση, όσο και από τον Κρέζυ Χορς και Σίτιγγ Μπουλ, που δεν ήταν εγκαταστημένοι στην αποκατάσταση Σιού, αντιμετώπισαν αντίσταση από την Κυβέρνηση των ΗΠΑ και τον στρατό της. Οι τάσεις για τα δικαιώματα στα Black Hills οδήγησαν τελικά σε περαιτέρω επιθέσεις, καταλήψεις και πολέμους. Το 1876, κατά τον Μεγάλο Πόλεμο Σιού, οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγκάστηκαν οι Λακότα να φύγουν από τα Black Hills, να ζουν σε αποκαταστάσεις. Αυτός είναι ο τρόπος που οι Ηνωμένες Πολιτείες απέκτησαν τον τίτλο στα Black Hills, μαζί με τα δικαιώματα χρήσης των φυσικών τους πόρων.
Το 1897, ο Πρόεδρος Γκρόβερ Κλέβελανδ τίτλωσε τα Black Hills ως Δάσος Αποθήκευσης Black Hills. Αυτό ήταν μια προσπάθεια να διατηρηθεί το φυσικό του τοπίο από πυρκαγιές και διαφθορά στην βιομηχανία ξύλου. Μεταβατικα, το ξύλο πουλήθηκε εμπορικά και υπό κανονισμούς. Στις αρχές του 1900, τα Black Hills ονομάστηκαν τότε Εθνικό Δάσος Black Hills.
Το Εθνικό Μνημείο Mount Rushmore γλύφτηκε στα Black Hills ανάμεσα στο 1927 και 1941. Ο Ντοάν Ρόμπινσον εντολήσε τον Γκούτσον Μπόργλουμ να γλύψει τις εικόνες τεσσάρων αμερικανικών προεδρών στην πλευρά του βουνού. Το έργο κόπηκε λόγω χρηματοδότησης· ο γλύπτης měl να συμπεριλάβει και τα ανώτερα σώματα των προεδρών. Το Mount Rushmore θεωρείται ως διενεκτικό για τους Τοπικούς Αμερικανούς, λόγω της ιεράς τους τιμής για τα Black Hills και των ζωών που χάθηκαν κατά την αναγκασμένη έξοδο από το έδαφος.
Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ ξανααποδίκαιωσε τους Λακότα Σιού, για την παράνομη απαλλοτρίωση των Black Hills, περισσότερους από $17 εκατ., καθώς και τα $88 εκατ. που το αρχικό βραβείο συνείλεξε με την πάροδο του χρόνου. Ωστόσο, οι Λακότα ψάχνουν για την επιστροφή των Black Hills, και όχι χρηματική αποζημίωση για την απώλειά τους. Αυτό το χρήμα παραμένει στο Ταμείο των ΗΠΑ, και περιμένουν την ημέρα που τα Black Hills της Νότιας Ντάκοτα θα επιστραφούν σε αυτούς.
