Ο δρόμος της Χαβάϊ προς την κρατικοποίηση (21 Αυγούστου 1959) συγχώνευσε γεωπολιτική, οικονομία, και δεκαετία τοπικού κινήματος.
Πέρλ Χάρμπορ (1941) απέδειξε την κεντρικότητα της Χαβάϊ για την αμύνα του Ειρηνικού. Ο Ψυχρός Πόλεμος την στέριξε: κεντρικά PACOM, πυρηνικές βάσεις υποβρυχίων, ίχνηση πύραυλων. Η κρατικοποίηση ασφάλισε το νομικό πλαίσιο για μόνιμη στρατιωτική παρουσία.
Φυτείες σακχαρών/ανανά δόθηκαν θέση στον τουρισμό (εποχή τσέτ, κρατικοποίηση 1959 = μάρκετινγκ boom). Ομοσπονδιακές επενδύσεις (αυτοκινητόδρομοι, αεροδρόμια, σύστημα UH) ακολούθησαν.
Το 1959, πληθυσμός ~600χλμ· πλειοψηφία ΗΠΑ-γεννημένοι· πολυεθνικοί (Ιάπωνες, Φιλιππινέζοι, Λευκοί, Φυσιοί Χαβάϊ, Κινέζοι, Κορεάτες). Το επιχείρημα "ξενότητας" καταρράκωσε.
Η κρατικοποίηση έφερε πλήρη αναπροσάρτηση, ομοσπονδικά κονδύλια, και συνταγματικά δικαιώματα—αλλά και ενίσχυσε αγώνες γης, πολιτιστική εμπορευματοποίηση, και διαφορές κυριαρχίας (κίνημα αυτοδιάθεσης Φυσίων Χαβάϊ). Η 50η αστέρι ήταν αρχή, όχι τέλος.