Υπογεγραμμένη από τον αμερικανικό Γραμματέα Κράτους Τζον Κούινσι Άνταμς και τον ισπανικό Υπουργό Λουί ντε Ονίς, αυτή η συνθήκη επίλυσε οριακές διαφορές και αναδιαμόρφωσε εδαφικές απαιτήσεις:
Η Ισπανία παραχώρησε την Ανατολική και Δυτική Φλόριντα στις Ηνωμένες Πολιτείες, ολοκληρώνοντας τον αμερικανικό έλεγχο της Κόλπου Ακτογράφης.
Το δυτικό όριο της Αγοράς Λουιζιάνας ορίστηκε κατά длину του Ποταμού Σαμπίν (Τέξας-Λουιζιάνα), μετά βορειότερα κατά długo του Ποταμού Ρεντ και Αρκάνσας μέχρι τον 42ο παράλληλο, και δυτικά μέχρι τον Ειρηνικό. Οι ΗΠΑ απόστειραν διεκδικήσεις στη Τέξας (τότε ισπανική).
Η Ισπανία απόστειρε διεκδικήσεις βορειότερα του 42ου παραλλήλου, ενισχύοντας την αμερικανική θέση στη Βόρεια Δυτική (συνδυαστική κατοχή με Βρετανία).
Οι ΗΠΑ κέρδισαν δικαιώματα πλοήγησης στον Μισισιπή και τους支流 του. Εμπορικές διατάξεις μειώναν τέλη.
Και τα δύο κράτη υποσχέθηκαν «μόνιμη ειρήνη και φιλία».
Η συνθήκη σήμανε την τελική υποχώρηση της Ισπανίας από τη σύγχρονη Βόρεια Αμερική και την Ειρηνική Βόρεια Δυτική, προώθησε την «Εξουσιαστική Προορισμότητα», και καθιέρωσε ένα σαφές (αν και αργότερα αμφισβητούμενο) όριο ΗΠΑ-Μεξικού. Ήταν διπλωματική νίκη για τους Άνταμς.
