Η αναγνώριση του Ισραήλ από τις Ηνωμένες Πολιτείες λεπτά μετά την προκήρυξή του (14 Μαΐου 1948) αντανακλά συνερχόμενους στρατηγικούς, ηθικούς και εσωτερικούς παράγοντες:
Η αποκάλυψη του Ολοκαυτώματος δημιούργησε βαθιά συμπόνια για τους Εβραϊκούς πρόσφυγες και εκτοπισμένους. Οι ΗΠΑ είχαν περιορίσει την μετανάστευση τη δεκαετία του 1930–40· η υποστήριξη ενός Εβραϊκούς πατρίδας αντιμετώπιζε την καρδιά και το ηθικό καθήκον.
Αμερικανικές Σιονιστικές οργανώσεις (ZOA, Hadassah) και Χριστιανοί Σιονιστές ξεσκίζουν έντονα. Ο Τρουμάν αντιμετώπιζε επανεκλογές το 1948· οι Εβραϊκοί ψηφοφόροι ήταν κρίσιμοι σε κλειδιά πολιτείας (NY, PA, IL). Το Κόγκρεσ πέρασε υποστηρικτικές προτάσεις.
Οι ΗΠΑ ζήτησαν συμμαχούς εναντίον της Σοβιετικής επέκτασης. Ο Ισραήλ θεώρειτο ως δημοκρατικός, δυτικά προσανατολισμένος αντίβαρος σε Αραβικές καταστάσεις που κλίνουν Σοβιετικές (Αίγυπτος, Συρία, Ιράκ). Πρόσβαση στο πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής και στα δρομολόγια του Διαβάσματος Σουέζ παραγόντων.
Βιβλικές αφηγήσεις και προτεσταντική ευαγγελική υποστήριξη για την επιστροφή των Εβραίων στον Σιών επηρέασαν τη δημόσια γνώμη και τους υλοποιητές πολιτικής, συμπεριλαμβανομένου του Βαπτιστικού υποβάθρου του Τρουμάν.
Σημαντικά, οι καριέρας διπλωμάτες (Τζορτζ Μάρσαλ, Λόι Χέντερσον) αντέθηκαν στην αναγνώριση, φοβούμενοι αποξένωση Αράβων, απειλές πετρελαίου, και ζημιά στην αξιοπιστία του ΟΗΕ. Ο Τρουμάν τους παρέβη.
Οι ΗΠΑ υποστήριξαν το σχέδιο διαμερισμού της UNSCOP (Πρόταση 181, Νοέμβριος 1947), παρέχοντας διεθνή νομιμότητα. Η Σοβιετική Ένωση επίσης υποστήριξε το διαμέρισμα, συνδέοντας βραχύχρονα τις υπερδυνάμεις.
Η αναγνώριση ήταν de facto (αμέσως) και μετά de jure (1949). Η απόφαση παραμένει θεμελιώδης για τις σχέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ.
