Στην ύστερη 19η αιώνα, αμερικανοί και ευρωπαϊκοί καλλιεργητές ζάχαρης στα Χαβάια ήταν οι δυναμικότερες φωνές που ζητούσαν την ένωση με τις ΗΠΑ. Οι κίνητροί τους συνδυάζουν κέρδος, πολιτική και προκατάληψη.
Η Συμφωνία Αμοιβαιότητας του 1875 δινε ήδη στα χαβιακά σάκχαρα δωρεάν είσοδο. Αλλά οι καλλιεργητές φοβόταν ότι η ανανέωση δεν ήταν εγγυημένη. Η ένωση την έκανε μόνιμη – χωρίς τελώνεια, χωρίς αβεβαιότητα.
Η χαβιακή μοναρχία ήταν ασταθής (Σύνταγμα Βαγονέτας 1887, ανατροπή 1893). Οι καλλιεργητές ήθελαν νομική προστασία των ΗΠΑ για τις γαιοκτησίες, τις εργασιακές συμβάσεις και το κεφάλαιό τους.
Αμερικανικά πολεμικά πλοία συχνάζαν τον λιμένα Πέρλ Χάρβορ. Οι αμερικανικές επιχειρηματικές ενδιαφέροντες κυριεύουν τραπεζικά, ναυτιλιακά και εμπορικά. Η ένωση τυπώποιησε την υπάρχουσα έλεγχο.
Μέχρι τη δεκαετία του 1890, οι Ιάπωνες μετανάστες ήταν η μεγαλύτερη εργατοδυναμική των φυτείων. Μερικοί καλλιεργητές βλέπαν την ένωση ως τρόπο να περιορίσουν την ιαπωνική πολιτική δύναμη και να διατηρήσουν το διαβαθμισμένο σύστημα εργασίας.
Καλλιεργητές όπως ο Sanford Dole, Lorrin Thurston, Claus Spreckels είχαν άμεσες γραμμές επικοινωνίας με το Κογκρέσο, το Τμήμα Εξωτερικών και ναυτικούς αξιωματικούς. Πλαίσιαζαν την ένωση ως κατακραυγή προορισμού και ναυτική ανάγκη.
Μερικοί μικρότεροι καλλιεργητές και ασιατικοί καλλιεργητές αντέστησαν στην ένωση, φοβούμενοι απώλεια αυτονόμιας ή αμερικανικούς νόμους εργασίας. Οι εγχώριοι Χαβιανοί αντέστησαν καταπληκτικά.
Η Διατάξη Νιοουλάνδς του 1898 ενώσε τα Χαβάια. Οι καλλιεργητές απέκτησαν την εδαφική κυβέρνηση, ασφάλεια τελωνείων και τελική κατάσταση πολιτείας (1959) – αλλά με κόστος την χαβιακή κυριαρχία.
