Ο Hammurabi (βασ. ~1792–1750 π.Χ.) δεν διαπραγματεύτηκε συνεργασία—κατάκτορε. Ο βασιλεύς της Βαβυλώνας χρησιμοποίησε στρατιωτική βία για να υποτάξει ανταγωνιστικές πόλεις-κράτη (Larsa, Eshnunna, Mari, ασσυριακές έξωθεν), ενσωματώνοντας τις εδαφικές τους περιοχές σε ενωμένο αυτοκρατορία. Ο διάσημος νόμος του (Codex Hammurabi) τυποποίησε τη δικαιοσύνη σε όλο το κράτος, αλλά η πολιτική ένωση ήρθε με το ξίφος, όχι τη διπλωματία.
