Το νησί Μπαρό Κολόραδο βρίσκεται στο Διώρυγα της Παnama και με 3.707 στρέμματα είναι το μεγαλύτερο νησί που βρίσκεται στη Λίμνη Γκατούν. Ο τόπος καθορίστηκε ως βιολογική резерβουάρ το 1923 από τον Γ.Γ. Μόροου, ο οποίος ήταν κυβερνήτης της Ζώνης του Διωρύγματος κατά εκείνο το χρονικό διάστημα. Αναγνωρίζεται διεθνώς ως ο σημαντικότερος σταθμός πεδίου που αφοσιώνεται στη μελέτη της τροπικής βιολογίας. Το Ίδρυμα Smithsonian είναι υπεύθυνο για τη διατήρηση αυτής της εγκατάστασης, και ο τουρισμός είναι περιορισμένος.
Η μόνιμη إقامة στο νησί περιορίζεται στους επιστήμονες που εργάζονται για το Ινστιτούτο Τροπικής Έρευνας Smithsonian και τους φοιτητές που διενεργούν έρευνα εκεί. Από το 1923, το νησί έχει αφιερωθεί στην επιστημονική μελέτη όλων των πτυχών αυτού του τροπικού habitat και της ζωής ζώων και φυτών που βρίσκονται εκεί. Πέρα από τις εγκαταστάσεις στέγωσης και τον σταθμό πεδίου υπάρχουν πλήρως εξοπλισμένα εργαστήρια, θερμοκήπια και εγκαταστάσεις συντήρησης για να υποστηρίξουν το ίδρυμα και την εργασία που γίνεται εκεί.
Επειδή ολόκληρο το νησί λειτουργεί ως ζωντανό εργαστήριο για ερευνητές, η πρόσβαση περιορίζεται συνήθως στους επιστήμονες και άλλα μέλη του προσωπικού. Ένας περιορισμένος αριθμός ημερήσιων εκδρομών επιτρέπει στο κοινό να εξερευνήσει μη περιορισμένες περιοχές του νησιού. Αυτές οι εκδρομές αποτελούνται από μικρές ομάδες ανθρώπων που ελέγχονται στενά σε προσπάθεια να μειωθεί η επίδρασή τους στο περιβάλλον.
Το STRI προσφέρει εκδρομές του νησιού πέντε ημέρες την εβδομάδα. Οι επισκέπτες μεταφέρονται με βάρκα από το Γκαμπόα και οδηγούνται σε μια καθοδηγούμενη εκδρομή του δάσους που διαρκεί περίπου τρία ώρα. Η εκδρομή τελειώνει στο Κέντρο Επισκεπτών όπου οι ξένοιν μπορούν να μάθουν περισσότερα για τα διάφορα ερευνητικά προγράμματα που διενεργούνται στην εγκατάσταση μέσω στατικών επιδείξεων και διαδραστικών εκθέσεων.
Υπάρχουν κάποιες μικρές κρουαζιέρες που περιλαμβάνουν σταθμεύσεις στο Μπαρό Κολόραδο. Με την άφιξη στο νησί, οι ξένοιν θα ανεβάσουν σε ένα μικρό σκαφίδι που πλοηγείται από έναν ηγέτη αποστολής. Η ομάδα μεταφέρεται τότε σε απομακρυσμένες περιοχές λίμνης όπου μπορούν να παρατηρήσουν και να φωτογραφήσουν τις μουνκιά, τα πουλιά και τα διάφορα ερπετά στο habitat τους του βροχόδενδρου.
