Η κατάταξη του Τατζ Μαχάλ ως Θαύμα του Κόσμου βασίζεται σε μια σπάνια σύγκλιση αρχιτεκτονικής τελειότητας, συναισθηματικής αντανάκλασης και πολιτιστικής σημασίας. Εγκριθηκε το 1632 από τον Μογόλ Αυτοκράτορα Σα Γιάχαν για την αγαπημένη του σύζυγο Μουμτάζ Μαχάλ, ξεπερνάει το απλό μαυσωλείο για να γίνει παγκόσμιο σύμβολο αιώνιας αγάπης.
Το Τατζ συνθέτει ινδικές, περσικές και ισλαμικές παραδόσεις σε άψογη αρμονία. Η τέλεια διπλή συμμετρία, η διπλή κουκκίδα (δημιουργώντας ηχητική αντανάκλαση για προσευχές), η πέτρα ντούρα σεμνύνωση ημιτιμών λίθων, και οι καλλιγραφικές κορασινικές επιγραφές που φαίνονται ομοιόμορφες σε μέγεθος παρά τη διαφοροποιημένη ύψος (μια οπτική παράξενη που επιτεύχθηκε με βαθμιαία γραμματοσειρά) αντιπροσωπεύουν την κορυφή της Μογόλ τεχνοτεχνίας.
Το άσπρο μάρμαρο Μακράνα αλλάζει χρώμα με το φως —μαργαρίτι το πρωί, ξαφνικό άσπρο το μεσημέρι, χρυσό το βράδυ— ένα ζωντανό καμβάς που ανταποκρίνεται στους ουρανούς.
Οι τέσσερις μινάρες κλίνουν ελαφρώς εξωθελών, ώστε οι σεισμοί να τις καταστρέψουν μακριά από το κύριο τάφο. Το θεμέλιο χρησιμοποιεί σύστημα ξύλινων πλέγματος και φρεατιών που διατηρεί ισορροπία υγρασίας, αποτρέποντας την υπόεση στο αλλύβιο εδάφος του Γιάμουνά. Αυτά τα χαρακτηριστικά έχουν διατηρήσει τη δομή για σχεδόν 400 χρόνια.
Πέρα από την αρχιτεκτονική, το Τατζ εναποθέτει μια ιστορία αγάπης που αντανακλάται σε πολιτισμούς. Εντοπίζει τον τουρισμό της Ινδίας (7–8 εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως), εμφανίζεται σε αμέτρητα πολιτιστικά αντικείμενα, και αντιπροσωπεύει την καλλιτεχνική κορυφή της Αυτοκρατορίας Μογόλ. Η UNESCO το αναγνώρισε το 1983 ως «το διαμάντι της μουσουλμανικής τέχνης στην Ινδία και ένα από τα καθολικά θαυμαστά шедевρα της παγκόσμιας κληρονομιάς».
Το Τατζ Μαχάλ διαμένει γιατί μιλάει για το πιο ανθρώπινο: την επιθυμία να κάνουμε την αγάπη μόνιμη, να χτίσουμε ομορφιά που ξεπερνά τον πόνο, και να δημιουργήσουμε κάτι τόσο τέλειο που νιώθει ως προσευχή που έγινε ορατή.
