Η διαειδική ανταγωνιστικότητα — διαφορετικά είδη που αγωνίζονται για τον ίδιο περιορισμένο πόρο — είναι διαδεδομένη στη Σαχάρα. Αλλά η τεράστια έκταση της ερήμου (9,2 εκ. τετρ. χλμ), οι ακραίες κλίμακες (υπερ-αριδός πυρήνας έως Σαχελινή περίφρεια), και τα εδαφικά πόροι σημαίνουν κανένα ζεύγος ειδών δεν ανταγωνίζεται παγκοσμίως σε όλη τη Σαχάρα. Το πλαίσιο είναι τα πάντα.
Τα είδη αποφεύγουν την άμεση ανταγωνιστικότητα μέσω: μερισμού πόρων (διαφορετικά μεγέθη σπόρων, ώρες κυνηγιού), απόκλιση χαρακτηριστικών (μορφολογική διαφοροποίηση), χρονικό διαχωρισμό (νυχτερινή/ημέρας/εσπερινή), χωρικό διαχωρισμό (αμμουδιές vs χαλικώδεις πεδιάδες vs υάδια), και παρεμβατική ανταγωνιστικότητα (επιθετικότητα, κλεπτοπαρασιτισμός).
Κτηνοτροφία (καμήλες, κατσίκια, πρόβατα) τώρα κυριαρχεί βιομάζα σε πολλές περιοχές, ανταγωνίζοντας εγχώρια βρωμικά. Αγριά γαϊδάρια και σκύλοι προσθέτουν νέους ανταγωνιστές. Πηγές και τρύπες σκάψιμο δημιουργούν τεχνητά σημεία πόρων, αναδιαμορφώνοντας ολόκληρα δίκτυα ανταγωνισμού.
Λίγες μακροχρόνιες, πολυ-τοποθεσιακές μελέτες ανταγωνισμού στη Σαχάρα υπάρχουν. Τα περισσότερα δεδομένα είναι παρατηρητικά, αφηγηματικά, ή από περιφέρεια (Σαχέλ, Άτλας). Ο υπερ-αριδός πυρήνας παραμένει μαύρο κουτί ανταγωνισμού.
Μην ρωτάτε «ποια ΕΙΝΑΙ το παράδειγμα» αλλά «ποια είναι τα δίκτυα ανταγωνισμού σε *αυτό* το υάδι, *αυτή* την αμμουδιά, *αυτή* την οάση;» Ο ανταγωνισμός της Σαχάρας είναι μωσαϊκό, όχι μονόλιθος.
