Η ανάπτυξη της γεωργίας στην αρχαία Μέση Ανατολή (η沃土 Μήσος) εκδήλωσε μια κασκαδική αλληλουχία αλλαγών που έθεσαν τα θεμέλια για τον πολιτισμό.
Όσο οι κοινότητες άρχισαν να καλλιεργούν φασόλια όπως σίτος, κρίθι και όσπρια, χρειάστηκε να παραμείνουν κοντά στα χωράφια τους για σπόρο, φροντίδα και συγκομιδή. Αυτό οδήγησε σε μόνιμες εγκαταστάσεις, που μεγάλωσαν σε χωριά, πόλεις και τελικά μητρόπολεις.
Αξιόπιστα πλεονάσματα τροφίμων απελευθέρωσαν ένα μέρος του πληθυσμού από την άμεση παραγωγή τροφίμων. Τεχνίτες, έμποροι, ιερείς, διοικητές και στρατιώτες הופיעו ως ξεχωριστοί κοινωνικοί ρόλοι. Αυτό το διαμέρισμα εργασίας επέτρεψε τεχνολογική καινοτομία, καταγραφή (γραφή), μνημειακή αρχιτεκτονική και πολύπλοκη διακυβέρνηση.
Ο συνδυασμός αστικών κέντρων, κοινωνικής κατακερματισμού, κρατικών θεσμών, συστημάτων γραφής και μακροαποστατικού εμπορίου ορίζει τους πρώιμους πολιτισμούς — Σουμήρ, Ακκάδ, Βαβυλώνα και άλλοι — όλοι ριζωμένοι στην γεωργική επανάσταση της Μέσης Ανατολής.
