Σαμαρκάνδη (σύγχρονη Ουζμπεκιστάν) κατείχε το στρατηγικό κόμβο όπου οι βόρειες και νότιες διαδρομές του Δρόμου του Εριου συναντιόνταν στην κοιλάδα Ζεραβσάν. Η σημασία της ήταν δομική, όχι τυχαία:
Εμπορεύματα ρεύσαν: Ανατολή→Δύση (έριον, πορσελάνη, τσάι, χαρτί, πυρὶ βότανα, σκόρδο); Δύση→Ανατολή (γυαλί, μαλλί, χρυσός, άργυρος, άλογα, σταφύλια, καρυδιά, Χριστιανισμός/Ισλάμ/Βουδισμός). Οι αγορές της Σαμαρκάνδης (Σιγιομπ, Τσόρσου) τιμάγαν τον κόσμο. Οι Σογδιανοί έμποροι (4ος-8ος αι.) ήσαν το «FedEx της αρχαιότητας»—δίκτυα εμπιστοσύνης από Κίνα μέχρι Κωνσταντινούπολη.
Πλατεία Ρεγιστάν (15ος-17ος αι.): Τρεις μαντρασές (Ουλούγκ Μπεκ, Σερ-Ντορ, Τιλιά-Κори) που κοιτάζουν ένα κεντρικό χώρο—το πιο θαυμάσιο αστικό ensemble στον κόσμο. Μπλε μωσαϊκά, μουκάρνας, καλλιγραφία, αρμονικές αναλογίες. Γκουργκ-ε-Αμίρ (τάφος του Τιμούρ): σφαλερή γαλάζια κούπα, πλάκα νεφρίτη, πρότυπο για τάφο Χουμάγιουν → Τατζ Μαγχάλ. Τζαμί Μπιμπι-Κάνυμ: κολοσσιαία, αμβίτιος, μερικώς κατεστραμμένη—εγωισμός αυτοκράτορα του Τιμούρ σε τούβλα.
Σογδιανοί, Περσές, Άραβες, Τούρκοι, Μογγόλοι, Κινέζοι, Εβραίοι, Αρμένιοι—συζήλωσαν, επηγαμίζονταν, συνθετάζονταν. Χαρτί εισήλθε στον ισλαμικό κόσμο μέσω Σαμαρκάνδης (Μάχη του Τάλας 751). Μουσική, μινιατούρα, καλλιγραφία, γαστρονομία (πλοφ, νον, σασλίκ) συνθετάχθηκαν εδώ.
Ο Τιμούρ (Ταμερλάνης) έκανε τη Σαμαρκάνδη την αυτοκρατορική του βιτρίνα—σύροντας τεχνίτες από Δελχί, Δαμασκό, Βαгдаδί, Σιράζη. Η πόλη έγινε «Ρώμη της Ανατολής»—ένα χτισμένο chef-d'œuvre εξουσίας.
Σήμερα: UNESCO Παγκόσμια Κληρονομιά (2001). 500.000+ επισκέπτες/έτος. Το Ρεγιστάν φιλοξενεί φεστιβάλ Σαρκ Ταρωναλάρι (διετές παγκόσμια μουσική). Το πνεύμα—σταυροδρόμι, περιέργεια, τεχνιτεία—μένει ζωντανό στα εργαστήρια πίσω από τα μνημεία.