Οι Τέσσερις Μοντερνισμοί ήταν ένα σύνολο φιλοδοξικών στόχων που διατυπώθηκαν από τον κινέζο ηγέτη Τσού Ενλάι το 1963 και αργότερα ηγήθηκαν από τον Τένγκ Σιαοπίνγκ μετά το 1978. Γεννήθηκαν η κορύφωση της οικονομικής μεταρρύθμισης και άνοιξης της Κίνας, μετατοπίζοντας την χώρα από συγκεντρωτικά σχεδιασμένη οικονομία προς "Σοσιαλισμό με Κινεζικά Χαρακτηριστικά". Οι τέσσερις τομείς που στόχευαν ήταν:
Οι μεταρρυθμίσεις ξεκίνησαν εδώ με το Σύστημα Ευθύνης Οικογενειών, το οποίο αποσυνταγμάτωσε την γεωργία. Οι αγρότες επιτρέπονταν να ενοικιάζουν γη, να πουλήσουν πλεονάζοντα προϊόντα σε ελεύθερες αγορές και να κρατήσουν τα κέρδη. Αυτό αυξήθηκε δραματικά την παραγωγή σίτου και τα αγροτικά εισοδήματα, απελευθερώνοντας εργατικά χέρια για τις επενδύσεις στα χωριά και τις επιχειρήσεις των χωριών.
Η εστίαση μετατόπισε από την προτεραιότητα βαρείας βιομηχανίας προς ελαφριά βιομηχανία και καταναλωτικά αγαθά. Οι κρατικές επιχειρήσεις (SOEs) εξουσιοδοτήθηκαν με περισσότερη αυτονομία, διατήρηση κερδών και ικανότητα λήψης επενδυτικών αποφάσεων. Οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (SEZs) όπως το Σένζεν έλκυξαν ξέπες επενδύσεις, τεχνολογία και εξαγωγικό εργοστασιακό μοντέλο.
Η μοντερνισμός σήμαινε απομάκρυνση από το δόγμα "λαϊκού πολέμου" προς επαγγελματικό, τεχνολογικά προηγμένο στρατό (PLA). Αυτό περιλάμβανε μείωση προσωπικού, επενδύσεις σε τεχνολογία πυραύλων, ναυτική δύναμη, και αργότερα, κυβερνοχρημιστικές και διαστημικές δυνατότητες, μειώνοντας την άμεση στρατιωτική εμπλοκή στην πολιτική διοίκηση και το εμπόριο.
Αναγνωρίζοντας τις "χαμένες δεκαετίες" της Πολιτισμικής Επανάστασης, η Κίνα πρόσθεσε προτεραιότητα στην STEM εκπαίδευση, απέστειλε φοιτητές στο εξωτερικό, ιδρύθηκε ζώνες υψηλής τεχνολογίας, και ζήτησε μεταφορά τεχνολογίας μέσω κοινών επιχειρήσεων. Κλειδιά επιτυχίες περιλαμβάνουν το διαστημικό πρόγραμμα, πυρηνικές προόδους και την άνοδο εγχώριου τεχνολογικού τομέα.
Αυτοί οι μοντερνισμοί καталиζησαν πρωτοφανή οικονομική ανάπτυξη, ανατρέψοντας εκατοντάδες εκατομμύρια από τη φτώχεια. Ωστόσο, εισήγαγαν επίσης προκλήσεις όπως ανισότητα, περιβαλλοντική υποβάθμιση και κοινωνική απόσπαση, οι οποίες παραμένουν κεντρικές στην πολιτική agenda της Κίνας σήμερα.
