Η Σύμφωνηση των Γεντλεmén ήταν μια ανεπίσημη διπλωματική κατανόηση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ιαπωνίας το 1907-1908, σχεδιασμένη για να διευκολύνει τις έντασεις λόγω της ιαπωνικής μετανάστευσης. Σε αντίθεση με μια τυπική συνθήκη, βασίστηκε στην αμοιβαία καλή πίστη και εκτελεστικές ενέργειες και όχι στην νομοθετική ψηφίδευση.
Μέχρι το 1900, περισσότεροι από 100.000 ιάπωνες μετανάστες έζησαν στις ΗΠΑ, συγκεντρωμένοι κυρίως στην Καλιφόρνια. Η αυξανόμενη αντιαπωνική διάθεση, επιδεινωμένη από τον σεισμό του 1906 στο Σαν Φρανσίσκο – μετά τον οποίο οι ιάπωνες μετανάστες κατηγορούνταν άδικα – οδήγησε σε διακρίσεις και βία. Η Ιαπωνία απέστειλε τον Βαρόνα Τσίντα Σουτέμι να διαπραγματευτεί, και ο πρόεδρος Θεόδωρος Ρούζβελτ, επιθυμώντας να διατηρήσει τις διμερείς σχέσεις, συμφώνησε στις συζητήσεις.
Η Ιαπωνία συμφώνησε να σταματήσει την έκδοση διαβατηρίων σε εργάτες που είχαν σκοπό να εργαστούν στις ΗΠΑ, με εξαίρεση εκείνους που συνέβαιναν με μέλη της οικογένειάς τους ή ασχολούνταν με μη εργασιακές δραστηριότητες. Σε αντάλλαγμα, οι ΗΠΑ δεσμεύτηκαν να περιορίσουν τις διακρίσεις έναντι των ιαπώνων κατοίκων και να επιτρέψουν στους ήδη παρόντες να μείνουν, αν και η νέα οικογενειακή μετανάστευση περιορίστηκε.
Η συμφωνία μειώθηκε με επιτυχία την ιαπωνική μετανάστευση και βελτίωσε τις σχέσεις μέχρι το 1924, όταν ο Νόμος Μετανάστευσης του 1924 την τερμάτισε αποτελεσματικά απαγορεύοντας την ασιατική μετανάστευση. Οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία την ακύρωσαν επίσημα το 1952 ως μέρος της ειρηνικής συνθήκης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
