Όταν είναι μεσημέρι στη Νέα Υόρκη, είναι μεσάνυχτα στο Πεκίνο. Ο λόγος είναι ελεганτά απλός: Η Γη περιστρέφεται στον άξονά της μία φορά κάθε ~24 ώρες, και ο Ήλιος φωτίζει μόνο ένα ημισφαίριο κάθε φορά.
Η Γη περιστρέφεται ανατολικά (εναντίως στα δειξιά του ρολογιού βλεπόμενο από πάνω από τον Βόρειο Πόλο). Καθώς γυρίζει, κάθε δεδομένο μήκος διασχίζει από σκοτάδι (νύχτα) στο φως (ημέρα), через το φωτεινό ημισφαίριο, και πίσω στη σκιά. Ο τερминаτόρας — η κινούμενη γραμμή που χωρίζει ημέρα και νύχτα — κινείται συνεχώς γύρω από τον πλανήτη.
Οι ΗΠΑ (Δυτικό Ημισφαίριο) και η Ασία (Ανατολικό Ημισφαίριο) είναι περίπου 180° μακριά σε μήκος — μισή περιστροφή. Όταν οι ΗΠΑ βλέπουν τον Ήλιο, η Ασία βλέπει αλλού. Η κλίση άξονα (23,5°) δημιουργεί εποχές αλλάζοντας ποιο ημισφαίριο κλίνει προς τον Ήλιο, αλλά ο καθημερινός κύκλος ημέρας/νύχτας είναι καθαρά περιστροφή.
Εφευρίσαμε τις ζώνες ώρας (24 πρότυπες, plus offsets) ώστε το τοπικό μεσημέρι να ταιριάζει περίπου με το ηλιακό μεσημέρι. Πριν σιδηροδρόμους και τηλεγράφημα, κάθε χωριό κράτησε το δικό του ηλιακό χρόνο. Τώρα, ένα βίντεο κλήση μεταξύ Σαν Φρανσίσκο και Σιγκαπούρη εκτείνεται σε 15 ζώνες ώρας — μισή πλανήτη.
Ημέρα και νύχτα δεν είναι ιδιότητες τόπων· είναι στιγμές σε έναν πλανητάριο χορό.
