Ενώ η Χονσού κυριαρχεί στη γεωγραφία και τον πληθυσμό της Ιαπωνίας, οι τρεις άλλες κύριες νήσοι της χώρας—η Χοκκάιδω στο βορρά, η Σικοκού στο νότο και η Κιουσιού στο νοτιοδυτικό—κάθε μια διαθέτει ξεχωριστή προσωπικότητα που διαμορφώνεται από το κλίμα, την ιστορία και τη γεωγραφία. Μαζί ολοκληρώνουν την εκπληκτική ποικιλία του ιαπωνικού αρχιπελάγους.
Η δεύτερη μεγαλύτερη νήσος της Ιαπωνίας και βορειότερη περιφέρεια, η Χοκκάιδο νιώθει σαν τελείως διαφορετική χώρα. Το υποαρκτικό της κλίμα φέρνει φανταστικό χιόνι σκόνη—καθιστώντας την παγκόσμια κορυφαία προορισμό σκι στα θέρετρα Niseko, Furano και Rusutsu—ενώ τα καλοκαίρια προσφέρουν δροσερό ανακούφιση από την θλιβερή υγρασία της Ιαπωνίας.
Το Σαππόρο, τη ζωντανή πρωτεύουσα της νήσου, φιλοξενεί το διάσημο Φεστιβάλ Χιονιού κάθε Φεβρουάριο, όπου τεράστια παγωμένες γλυπτές μεταμορφώνουν το Πάρκο Odori σε παγωμένη συλλογή τέχνης. Πέρα από την πόλη, τα ευρύχωρα της Χοκκάιδο φιλοξενούν εθνικά πάρκα αναπνευστικής ομορφιάς: την ανταρτική ακτή Σιρετόκο (μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς UNESCO), τα ηφαιστιακά βουνά Daisetsuzan και τις κρυστάλλινες λιμνοθάλασσες καλντέρας Akan-Mashu.
Η ξεχωριστή ταυτότητα της νήσου προέρχεται από την ιστορία της ως πατρίδα των Αϊνού, των ιθαγενών της Ιαπωνίας. Ο πολιτισμός τους—ξεχωριστή γλώσσα, ανιμιστική θρησκευτική αντίληψη και περίπλοκες τέχνες—ζει αναγέννηση στο Upopoy National Ainu Museum and Park κοντά στο Σαππόρο. Η Χοκκάιδο κυριαρχεί επίσης στην ιαπωνική γεωργία, παράγοντας τα καλύτερα γαλακτοκομικά, σιτάρι, πατάτες, καλαμπόκι και θαλασσινά—ειδικά γλυκό καβούρι, μύδια και ουνί (αφrodite) από τα ψυχρά, θρεπτικά νερά της.
Η μικρότερη από τις τέσσερις κύριες νήσους, η Σικοκού (σημαίνει «τέσσερις επαρχίες») τορναει στον Εσωτερικό Κόλπο Σέτο νοτίως της Χονσού. Το ήπιο μεσογειακό της κλίμα τρέφει εσπεριδοειδή—ειδικά γιουσού, σουντάτσι και τα διάσημα μανδαρίνια μικάν—ενώ το τραχύ ορεινό εσωτερικό της κρύβει αρχαία δάση και άπλυστα ποτάμια όπως το Σιμάντο, «το τελευταίο καθαρό ρέμα της Ιαπωνίας».
Η πνευματική καρδιά της Σικοκού χτυπάει κατά μήκος της Περιήγησης 88 Ιερών (Shikoku Henro), ένας κύκλος 1.200 χλμ που συνδέει ιερά που συνδέονται με τον Κούκαϊ (Κόμπο Νταϊσι), τον ιδρυτή του Σινγκον Βουδισμού του 9ου αιώνα. Σύγχρονοι προσκυνητές—χένρο με λευκά στολή και καπέλα από πέργαμα—περιπατούν ακόμα, ποδηλατούν ή πάνε με λεωφορείο τη διαδρομή, αναζητώντας θεραπεία, φωτισμό ή απλώς σύνδεση με την παράδοση. Τα ιερά της νήσου κυμαίνονται από ορεινά συγκροτήματα όπως το Ιερό 12 (Shōsan-ji) έως παραλιακά κοσμήματα όπως το Ιερό 23 (Yakuō-ji) που εξοχίζει τον Ειρηνικό.
Πολιτιστικοί θησαυροί φλερτάρουν: το Κάστρο Ματσυάμα, ένα από τα δώδεκα αρχικά κάστρα της Ιαπωνίας; το Dōgo Onsen, το παλαιότερο λουτρό θερμών πηγών της χώρας που έδωσε έμπνευση στο «Spirited Away» του Μιγιάζακι; τα δραματικάrender Whirlpools στη στενή μεταξύ Σικοκού και Awaji Island; και οι γεφυρές αμπελιών της φάραγξας Iya, όπου απομονωμένα χωριά κρεμούνται από απότομες φάραγγες. Η σχετική απομόνωση της Σικοκού διατήρησε έναν ήπιο, ανακούφιστα ρυθμό που γίνεται όλο και πιο σπάνιος στη σύγχρονη Ιαπωνία.
Η τρίτη μεγαλύτερη νήσος της Ιαπωνίας και η πλησιέστερη στην ηπειρωτική Ασία, η Κιουσιού έχει varit επί αιώνες η πύλη της χώρας για την ηπειρωτική κουλτούρα, θρησκεία και εμπόριο. Το όνομά της σημαίνει «εννιά επαρχίες», αν και σήμερα περιλαμβάνει επτά νομούς. Το χαρακτηριστικό της είναι η εθίστητη γεωλογία—μέρος του Πύρου του Ειρηνικού, η Κιουσιού φιλοξενεί πολλοὺς ενεργούς ηφαίστειους συμπεριλαμβανομένων του Ορος Άσο (μια από τις μεγαλύτερες καλντέρες του κόσμου), Σακουραζίμα (συνεχώς καπνίζοντας απέναντι στην πόλη Καγκόσιμα) και Ορος Ουνζέν (η έκρηξη του 1792 ξέσπασε καταστροφικό tsunami).
Αυτή η ηφαιστειακή οργή χαρίζει στη Κιουσιού τα καλύτερα όνσεν (θερμές πηγές) της Ιαπωνίας. Τα «Κολάσια» του Μπέππου—αφρώδεις, χρωματιστές πισίνες για παρατήρηση και όχι για κολύμπι—και τα κομψά ρυοκάν του Γιουφουίν και Κουρόκαβα ελκούν αναζητητές wellness σε όλη τη χώρα. Η φωλιά εδαφική της νήσου παράγει εξαιρετική γεωργία: μανγκο γιάκινο Γιάκινο, καρόμπουτα (μαύρο χοιρινό) Καγκόσιμα, φράουλες και μεντάικο (πικάντικο τυρί μπακαλιάρου) Φουκοόκα, καστέλα (κληρονομιά Πορτογαλών) Ναγασάκι.
Οι πόλεις της Κιουσιού παλπίζουν με ξεχωριστή ενέργεια. Η Φουκοόκα (Χακάτα), το οικονομικό κέντρο, καυχᾶται για τα φαντάσια yatai (σταθμοί street food) που σερβίρουν τογκότσου ράμεν. Οι λόφωδες δρόμοι της Ναγασάκι αφηγούνται ιστορίες κρυφών Χριστιανών, Ολλανδών εμπόρων στο Ντεζιμά και της ατομικής βόμβας—ανάμνηση στο Peace Park και Atomic Bomb Museum. Η Καγκόσιμα, η «Νάπολη της Ανατολής», ζει στη σκιά του Σακουραζίμα. Η παραλία Μιαζάκι ελκούσει σέρφερς και λάτρεις μυθολογίας σε ιερά συνδεδεμένα με τις θεμελιωτικές θεότητες της Ιαπωνίας.
Θαυμαστά έργα μηχανικής συνδέουν αυτές τις νήσους με την Χονσού και μεταξύ τους. Ο Σεικαν Τούνελ (μακρύτερος υφάλιος τούνελ του κόσμου) συνδέει τη Χοκκάιδο με την Χονσού. Το σύστημα Great Seto Bridge και τα πλοία συνδέουν τη Σικοκού. Η Κιουσιού συνδέεται μέσω του Κανμον Τούνελ και γεφυρών στην Χονσού, και το Kyushu Shinkansen τρέχει από Χακάτα σε Καγκόσιμα σε λιγότερο από δύο ώρες.
Κάθε νήσος προσφέρει μια Ιαπωνία που αποτρέπει τα στερεοτυπικά κεντρικά στο Τόκιο. Η αγριότητα της Χοκκάιδο, η πνευματικότητα της Σικοκού και η ηφαιστειακή ζωηρότητα της Κιουσιού μαζί αποκαλύπτουν το πραγματικό βάθος του αρχιπελάγους—ένα έθνος όχι ενός χαρακτήρα, αλλά πολλών, γεγραμμένο σε τοπία διαμορφωμένα από φωτιά, πάγο, θάλασσα και αιώνες ανθρώπινης δέσμευσης.
