Ενώ η άμυνα κατά βορειονομádικων επιθέσεων (Χiongνου, Μογγόλων, Μαντσού) ήταν ο πρώτος λόγος, το Μέγα Τείχος εξυπηρέτησε πολλαπλές στρατηγικές λειτουργίες σε διάφορες δυναστείες:
Πύλες και σημεία ελέγχου ρύθμιζαν το εμπόριο της Οδού του Ιριού, εισέπρατταν τελώνια και εποπτεύουν την κίνηση ανθρώπων και αγαθών—μετατρέποντας το τείχος σε υποδομή τελωνείου και μετανάστευσης.
Πύργοι φρυκτωριών επέτρεψαν ταχεία σήμανση με φωτιές σε τεράστιες αποστάσεις—ένα αρχαίο "οπτικό τηλεγράφημα" για στρατιωτικές ειδοποιήσεις και διοικητικές εντολές.
Το τείχος προβάλλει αυτοκρατορική εξουσία, τεχνολογική δεξιότητα και τη μόνιμότητα της κινεζικής πολιτείας—και στους υπηκόους και τους αντιπάλους.
Η κατασκευή κινητοποίησε τεράστιες εργατικές δυνάμεις (στρατιώτες, αγρότες, δεσμώτες), διεγείροντας τοπικές οικονομίες, λατομεία, τούλες και βιομηχανίες λογιστικής.
Μέσα στα αιώνες, το τείχος έγινε ισχυρό εθνικό σύμβολο—παρουσιασμένο στη ποίηση, τον λαϊκό λόγο και τη σύγχρονη ταυτότητα ως τόπος Παγκόσμιας Κληρονομιάς UNESCO και εικονικό της κινεζικής ανθεκτικότητας.
Το τείχος δεν ήταν ένας συνεχής φράγματος αλλά μια σειρά τειχών, τάφρων και φυσικών φραγμάτων χτισμένων, αναχτισμένων και εκτεταμένων από τον 7ο αιώνα π.Χ. έως τη δυναστεία Ming (1368–1644). Η κληρονομιά του είναι τοσούτο για την κρατική τέχνη και τη συμβολικότητα όσο για τον λίθο και το λάσπη.