Οι ιστορικοί συχνά αναφέρουν δύο συσπειρωμένους λόγους για τους οποίους η Κίνα—παρά τις νωρές τεχνολογικές ηγέσεις—δεν υποστήριξε εγχώρια Βιομηχανική Επανάσταση τον 18ο–19ο αιώνα:
Μετά τους Πόλεμους του Οπίου (1839–1842, 1856–1860), οι δυτικές δυνάμεις (Βρετανία, Γαλλία, αργότερα ΗΠΑ, Ρωσία, Ιαπωνία) αναγκάσαν την Κίνα σε μια σειρά αδίκαιων συνθηκών. Αυτές οι συνθήκες:
Το αποτέλεσμα ήταν αποβιομηχανιστική πίεση: φθηρά μηχανικά ειδοποιημένα (ειδικά υφάσματα) υποκόψαν τοπικά χειροτεχνικά, ενώ οι όροι συνθηκών έκαναν σχεδόν αδύνατο για το κράτος Tsing να ακολουθήσει προστατευτικές βιομηχανικές πολιτικές.
Ταυτόχρονα, η Κίνα καταστρεφόταν από τεράστιες εσωτερικές διενέξεις:
Αυτοί οι πόλεμοι εξαντλήσαν τα ταμειακά πόρους, διέταξαν γεωργία και εμπόριο, κατέστρεψαν υποδομές και αναγκάσαν την κυβέρνηση Tsing να δώσει προτεραιότητα στη στρατιωτική επιβίωση παρά στη μακροπρόθεσμη βιομηχανική επένδυση. Το Self-Strengthening Movement (1860–1890) προσπάθησε περιορισμένη εκσυγχρονισμό (αρσενάλ, ναυπηγεία, τηλεγράφημα) αλλά λειτούργησε τα συστημικές μεταρρυθμίσεις—δικαιώματα ιδιοκτησίας, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, αναδιάταξη εκπαίδευσης—που χρειάζονταν για διαρκή βιομηχανικοποίηση.
Μόνο μετά το 1949, με ενωμένο κράτος ικανό να κινητοποιήσει πόρους, άρχισε σοβαρά η μακρά κλίμακα βιομηχανικοποίηση.