Η γεωγραφική εγγύτητα της Ιαπωνίας στη Χερσόνησο της Κορέας έχει διαμορφώσει βαθιά την ιαπωνική λογοτεχνία διχρονίων χρόνων:
Κορεατικές βασιλείες (Μπέκτζε, Σίλλα) διαβιβάσαν κινεζική γραφή, Βουδισμό, Κονφουκιανισμό στην Ιαπωνία. Τα παλαιότερα ιαπωνικά κείμενα (Kojiki, Nihon Shoki) χρησιμοποίησαν κινεζικούς χαρακτήρες προσαρμοσμένους μέσω κορεατικών σχολαρκών δικτύων. Κορεατικοί μοναχοί και αντιγραφείς ήταν άμεσοι πράκτορες.
Κανσι (κινεζικής φύσεως ποίηση), βάκα εξέλιξη, και πρώιμες αφηγηματικές μορφές δείχνουν κορεατική επιρροή. Το Μανγιόσου περιλαμβάνει ποιήματα από κορεατικούς μετανάστες/απόγονους.
Η πτώση της Μπέκτζε (660) και η ένωση της Σίλλας (668) ώθησαν σπουδαστές, τεχνίτες, και ευγενείς στην Ιαπωνία. Στελέχωσαν την αυτοκρατορική αίθουσα, δίδαξαν κλασικά, και σπόρευσαν την ιαπωνική λογοτεχνική κουλτούρα. Σημαντικός: Γουάιν (Βάνι), απονεμείται η φέρουσα των Αναλετών/Χιλιάδες Χαρακτήρων Κλασικού.
Χειμώνιο–μεσαιωνικοί συγγραφείς χρησιμοποίησαν κορεατικές φράσεις/ονόματα για εξωτικισμό, αυθεντικότητα, ή πολιτική σχολιασμό (π.χ., Σιν Σαραγκου Κι). Εντο-period ρανγκακου (Ολλανδικές σπουδές) μερικές φορές προσέβαλλαν κορεατικά κείμενα μέσω μεσολαβίας Τσουσίμα.
Κορεατικά κλασικά (Σαμγκουκ Γιούσα, Σαμγκουκ Σάγκι) μεταφράστηκαν στα ιαπωνικά από μεσαιωνική περίοδο και μετά, επηρεάζοντας ιστορικό μυθιστόρημα και δράμα.
Ιαπωνική κυριαρχία στην Κορέα παρήγαγε πολύπλοκη λογοτεχνία: αποφομωτικά μυθιστορήματα, κορεατική αντίσταση γραφής στα ιαπωνικά, Ζαϊνίτσι (Κορεατό-ιαπωνικά) λογοτεχνία μετά το 1945 (π.χ., Κιμ Σοκ-πομ, Γι Γιάγκ-τζι). Σύγχρονοι συγγραφείς (Κανγκ Χουα-γκιλ, Κιμ Ινσούκ) εξερευνούν διαίρεση, ταυτότητα, μνήμη.
Από τη γραφή στη σύγχρονη εποχή, η Κορέα έχει είναι καθρέφτης, πηγή, και αντίθετο σημείο για την ιαπωνική λογοτεχνία—η εγγύτητα καθιστά την ανταλλαγή αναπόφευκτη και βαθιά.
