Η αποχωρισμός της Σιγκαπούρης από τη Μαλαισία στις 9 Αυγούστου 1965 προήλθε από σύγκλιση βαθιών δομικών τετρήσεων:
Το κόμμα UMNO της Μαλαισίας υπέρστηριξε Ketuanan Melayu (επικράτηση Μαλάγιων) και θετικές ενέργειες Bumiputera. Το PAP της Σιγκαπούρης, υπό τον Lee Kuan Yew, υποστήριξε πολυεθνική «Μαλαισιανή Μαλαισία» με ισότητα αξιοκρατίας. Η σύγκρουση ήταν ακαταλλήλια σε κοινή ομοσπονδία.
Η Σιγκαπούρη, λιμενική πόλη χωρίς οπίσθια, παρήγαγε αναλογικά μεγαλύτερο μερίδιο федеральικών εσόδων αλλά έλαβε περιορισμένη επένδυση. Διαφωνίες για κοινή αγορά, διαμερισμό φόρων και προτεραιότητες ανάπτυξης τροφοδότησαν ντο мат.
Οι εθνοικές επαναστάσεις του 1964 στη Σιγκαπούρη (επίδραση από τις επαναστάσεις του 1969 στη Μαλαισία) σκότωσαν δεκάδες. Η εθνοική عدم εμπιστοσύνη έκανε την κοινή διακυβέρνηση ακατάλληλη.
Ο Lee πίστευε ότι η επιβίωση της Σιγκαπούρης απείλησε πλήρη κυριαρχία για να διεκδικήσει πραγματική, εξωστρεφή βιομηχανικοποίηση και αξιοκρατία χωρίς ομοσπονδιακούς περιορισμούς.
Η Βρετανία, αναχωρώντας από την «Ανατολή του Σουέζ», προτίμησε μια σταθερή, προδυτική Σιγκαπούρη ως στρατηγικό συνεργάτη από μια ευάλωτη ομοσπονδία.
Η Konfrontasi της Ινδονησίας (1963–66) ενάντια στη Μαλαισία αυξήθηκε φόβους ότι η Σιγκαπούρη θα ήταν βάρος σε μεγαλύτερη σύγκρουση· η ανεξαρτησία επέτρεψε τη δική της άμυντική στάση.
Η αποχωρισμός διαπραγματεύτηκε, όχι βίαια, και και οι δύο χώρες ευδοκίμησαν από τότε σε αποκλιόμενους δρόμους.