Η Αυστραλιανή Ομοσπονδιακή Βουλή είναι δικαιωματική από την Ομοσπονδία την 1η Ιανουαρίου 1901. Περιλαμβάνει την Βουλή των Αντιπροσώπων (κατώτερη βουλή, 150 μέλη, βασισμένη στο πληθυσμό) και τη Γερουσία (ανώτερη βουλή, 76 μέλη — 12 ανά κράτος, 2 ανά έδαφος). Αυτή η δομή ήταν προ심ιετική συνταγματική επιλογή, συνδυάζοντας βρετανικές παραδόσεις Westminster με αμερικανικές ομοσπονδιακές αρχές.
Οι Ιδρυτές (ειδικά τα μικρότερα κράτα: Tasmanία, Νότια Αυστραλία, Δυτική Αυστραλία) φοβούσαν την κυριαρχία από τα πληθυσμάτωτα NSW και Victoria. Η Γερουσία λύνει το πρόβλημα:
Αυτό αναγκάζει τη εθνική νομοθεσία να λαμβάνει υπόψη τις περιφερειακές ανησυχίες.
Οι νόμοι πρέπει να περάσουν **από και τις δύο βουλές** σε ίδια μορφή. Η διαφορετική εκλογική περίοδος της Γερουσίας (αναλυτική αντιπροσώπευση έναντι μονομελών περιφερειών της Βουλής) και η σύνθεσή της (περισσότερα μειονοτικά κόμματα/ανεξάρτητοι) σημαίνει ότι συχνά αναθεωρεί, τροποποιεί ή απορρίπτει τη νομοθεσία της κατώτερης βουλής. Αυτή η «δευτέρα ματιά» φιλτράρει τα εilige ή κομματικά νόμιμα.
Η αναλογική αντιπροσώπευση στη Γερουσία εξασφαλίζει ότι τα **Πράσινα, One Nation, Lambie Network κ.λπ.** κερδίζουν έδρες. Η κυβέρνηση σπάνια ελέγχει τη Γερουσία. Αυτό αναγκάζει στην διαπραγμάτευση, τροποποίηση και συμφωνίες με τους cross-bench—παραγωγή πιο συνεννοηματικής νομοθεσίας (ή φραγμού).
Η Αυστραλία σύνθεσε την **υπεύθυνη κυβέρνηση Westminster** (εκτελεστικό από την κατώτερη βουλή) με τον **αμερικανικό ομοσπονδιασμό** (δυνατή ανώτερη βουλή για τα κράτα). Το αποτέλεσμα είναι ένα μοναδικό υβρίδιο: η κυβέρνηση *πρέπει* να έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής, αλλω *πρέπει να διαπραγματεύεται* με τη Γερουσία.
