Στην ελληνική μυθολογία, ο Κρόνος (Κρόνος) δεν ήταν τόσο τυραννικός όσο ο πατέρας του, Ουρανός (Ουρανός)— τουλάχιστον όχι αρχικά. Η δυναμική μεταξύ των δύο γενεών αρχόντων ορίζει τον μύθο της διαδοχής.
Ο Ουρανός (Ουρανός), ο πρωτόγονος άρχοντας, αφηγίασε τα δικά του παιδιά—τους Κυκλώπες (Βροντής, Στερόπης, Αργής) και τους Εκατονχειρίδες (Κόττος, Βριάρεος, Γύγης)—βαθιά μέσα στο Τάρταρο, την άβυσσο κάτω από τον κάτω κόσμο. Μισούσε τα πλάσματα τους για τις τερατώδεις μορφές τους και φοβόταν τη δύναμή τους. Αυτή η πράξη καταστολής της αποκομιδής του μέσα στη γη (Γαία) έφερε στη Γαία τεράστιο φυσικό πόνο και θυμό, αναβοσβήνοντας την πρώτη επανάσταση.
Ο Κρόνος, ο νεότερος Τιτάνας, απέκοψε τον Ουρανό με δρέπανο (δωρεά της Γαίας), ελευθερώνοντας τους αδελφούς του και γινόμενος βασιλιάς. Η βασιλεία του μυθολογήθηκε ως η Χρυσή Εποχή—έποχη ειρήνης, αφθονίας και δικαιοσύνης όπου οι άνθρωποι ζούσαν σαν θεοί χωρίς κόπο ή νόμους. Ήταν αρχικά εύνοικος, δίκαιος άρχοντας.
Φοβούμενος μια προφητεία ότι αυτός θα ανατρεπόταν από τον δικό του γιο, ο Κρόνος κατέπινε κάθε ένα από τα παιδιά του στην γέννησή τους (Εστία, Δήμητρα, Ήρα, Άδης, Ποσειδώνας). Αυτό καθρέφτει την κάθειρξη των παιδιών από τον Ουρανό—μέσα στο σώμα αντί για Τάρταρο. Η Ρέα τον εξαπάτησε με τον Δία, ο οποίος αργότερα αναγκασε τον Κρόνο να ξεπεφτεί τους αδερφούς του και οδήγησε την Τιτανομαχία (Πόλεμο των Τιτάνων) για να τον ανατρέψει.
Ο Ουρανός ήταν ο πρωτόγονος τύραννος (ενεργητική, βίαιη κάθειρξη αθώων). Ο Κρόνος άρχισε ως ελευθερωτής και δίκαιος βασιλιάς αλλά αποδούλωσε στην τυραννία καθοδηγούμενος από την παράνοια. Κανένας δεν ήταν «καλός», αλλά η τυραννία του Ουρανού ήταν θεμελιωδής και απροκαλεσμένη· η του Κρόνου ήταν αντιδραστική και γεννημένη από φόβο—ωστόσο εξίσου φρικτή στην επίδραση.
