Ο Σωκράτης (470–399 π.Χ.) και ο Αχιλλέας (μυθολογικός, ~12ος αιώνας π.Χ.) αντιπροσωπεύουν δύο θεμελιακά διαφορετικά ελληνικά ιδανικά: τον φιλόσοφο και τον ήρωα. Η αντίθεσή τους φωτίζει ανταγωνιστικές όψεις της αρετής (αρετή) στην αρχαία ελληνική κουλτούρα.
Σωκράτης: Προσώπισε τη φιλοσοφική σοφία. Η μέθοδός του (έλεγχος) διώκouse την αλήθεια μέσω ανεπαύστητου ερωτηματισμού, αποκαλύπτοντας την άγνοια—συμπεριλαμβανομένης της δικής του. «Ξέρω ότι δεν ξέρω τίποτα». Σοφία = αυτογνωσία + κριτική εξέταση.
Αχιλλέας: Δεν είναι σκέπτης. Η αρετή του ήταν πολεμική: δύναμη, ταχύτητα, μαχαιρική τεχνική. Πρακτική σοφία (μῆτις) στη μάχη, ναι—αλλά καμία φιλοσοφική έρευνα. Η Ιλιάς τον παρουσιάζει ως συναισθηματικά αστάθμητο, όχι αναλυτικό.
Σωκράτης: διάσημος μεταξύ αθηναϊκών διανοητικών· notorious σε πολλούς πολίτες. Ο «ηρωισμός» του ήταν ηθικός: αρνήθηκε να φύγει την εκτέλεση, διατηρώντας αρχές. Καμία kleos στην ομηρική έννοια—καμία τραγούδια των πράξεών του στα συμπόσια.
Αχιλλέας: Το αρχέτυπο της kleos. Επέλεξε «βραχύ βίος, αιώνια δόξα» έναντι μακρής αγνωσίας. Ο θυμός του, η ανάδραση, και η επιστροφή στη μάχη στη Τροία όρισαν το ηρωικό αφηγηματικό για χιλιετίες. Παν übertή الشهرة στην αρχαιότητα.
Σωκράτης: θεμελιώδης για τη δυτική φιλοσοφία. Πλάτων, Αριστοτέλης, Στωικοί, Σκεπτικοί—όλοι εντοπίζουν ρίζα σε αυτόν. Ηθική, επιστήμη γνώσης, πολιτική θεωρία διαμορφώθηκαν από τις ερωτήσεις του. Επιρροή: διανοητική, διαχρονική, παγκόσμια.
Αχιλλέας: Πρότυπο για πολεμιστές, ηγέτες, τραγικοποιούς. Ο Αλέξανδρος ο Μέγας κοιμόταν με την Ιλιάδα. Ρωμαϊκοί στρατηγοί μίμησαν αυτόν. Επιρροή: πολεμική, πολιτισμική, λογοτεχνική—αλλά όχι φιλοσοφική.
Σωκράτης: Εκτελέστηκε από τη δημοκρατική Αθήνα (ασέβεια, διαφθορά νεολαίας). Θάνατος από κώνειον—κράτος σκοτώνει ένα μύωπα. Γίνεται μάρτυρας για ελεύθερη έρευνα· βεβρώμικε τη δημοκρατική φήμη της Αθήνας.
Αχιλλέας: Σκοτώθηκε από το βέλος του Πάρισ (οδηγούμενο από Απόλλωνα) στην πτέρνα—η μόνη ευάλωτη του σημεία. Θάνατος στη μάχη, εκπληρώνοντας προφητεία. Τραγικό αλλά ηρωικά τραγικό· σφραγίδα τη θρύλο του.
Η Ελλάδα τιμά και τις δύο διαδρομές. Ο επιτάφιος λόγος (Περικλής) και ο φιλοσοφικός διάλογος (Πλάτων) είναι διπλές κορυφές της κλασικής κουλτούρας. Ο Σωκράτης ρώτησε «Πώς πρέπει να ζήσουμε;» Ο Αχιλλέας απάντησε «Ζήσε δόξα, πέθαινε νέος.» Η τάση μεταξύ λόγου και τίμης, ερώτησης και δράσης, του εξετασμένου βίου και του θρυλικού βίου—αυτή η τάση είναι η κλασική Ελλάδα.
