Οι κάκτοι δεν απλώς επιβιώνουν τη ξηρασία—ευδοκιμούν σε αυτή, διατηρώντας τη φωτοσυνθετική τους μηχανή (πράσινα καυλιά) ενεργή 365 ημέρες το χρόνο μέσω μιας σουίτας εξελικτικών καινοτομιών.
Οι καυλίοι (και μερικές φορές ρίζες) διευρύνονται σε όργανα αποθήκευσης νερού. Το παρέγχυμα κρατάει μουκοειδές χυμό—έως 90% νερό κατά βάρος. Ένας ώριμος σαγουάρο μπορεί να αποθηκεύσει 2.000+ λίτρα.
Τα πραγματικά φύλλα μειώνονται σε ακανθές (τροποποιημένα φύλλα) ή απουσιάζουν. Αυτό κόβει την επιφάνεια διαπνοής κατά >90%. Οι ακανθές επίσης σκιάζουν τον καυλίο, παγιδεύουν αέρα συνόρων και αποτρέπουν βροχόφαγα.
Ένα βαριά, λιποφιλικό κυτικούλα (συχνά με κηρούδη Anthesis) ελαχιστοποιεί τη κυτικουλική διαπνοή. Κάποια είδη κρύβουν αντανακλαστικό λευκό κηρό (π.χ. Copiapoa) για να μειώσουν τη ηλιακή φόρτιση.
Ο Κρασσουλακείος Οξυδικός Μεταβολισμός (CAM) επιτρέπει στα στωμάτια να ανοίγουν τη νύχτα (ψυχρά, υγρά) για να κατεβάσουν CO₂ σε οξαλικό οξύ, αποθηκευμένο σε ουδετερά. Ημέρα: στωμάτια κλειστά, οξαλικό αποξυλώνεται για να τρέξει τον κύκλο Calvin. Απόδοση νερού: 3–6× υψηλότερο από τα φυτά C₃.
Οι ρίζες ραβδί βυθίζονται σε βαθιές υδρευτικές (έως 50 μ σε ορισμένα Prosopis); ριζικές πλευρικές χάλια συνδέουν εφήμερη βροχή. Μερικές ρίζες σουμπερίζουν (φελλός) κατά τη ξηρασία για να αποτρέψουν την αντίστροφη απώλεια.
Αντίθετα με τα αποφυλλοφόρα φυτά που ρίχνουν φύλλα (και χλωροφύλλη) υπό stress, οι κάκτοι διατηρούν τη χλωροφύλλη στην κορτικαλική țesú χρόνο όλο. Μπορούν να φωτοσυνθέτουν χαμηλούς ρυθμούς ακόμα και κατά ακραία ξηρασία, έτοιμοι να αυξήσουν αμέσως όταν φτάσει νερό.
Μαζί, αυτά τα χαρακτηριστικά κάνουν τους κάκτους αιώνιους πράσιους κινητήρες σε περιβάλλοντα όπου το «πράσινο» θα έπρεπε να είναι αδύνατο.
