Ήταν μια φορά ένας άνθρωπος από το Νάντικετ,
της προφοράς ήταν αρκετά πνιγωτικές·
πάντα έλεγε «λευκό» ως «λεφτό»,
και «νύχτα» ως «νύτα».
Το χιούμορ βασίζεται στην ομοιοτυπική προφορά Νάντικετ (μη-ραική, μεταβολές φωνηέντων) που μετατρέπει συνηθισμένες λέξεις σε απροσδόξετες μορφές. Το Νάντικετ, νησί απ' την Μασσοχουσέτη, ιστορικά απομονωμένο, εξέλιξε ξεχωριστό διάλεκτο.
Το πρότυπο διαδόθηκε: «Ήταν μια φορά ένας άνθρωπος από το Μπέρμινγκαμ / που προφερούταν 'μπάνιο' ως 'μπάφ' και 'μονοπάτι' ως 'μάφ'.» Η δομή – όνομα τόπου + υπερβολικές λάθος προφορές – γινόταν επαναχρησιμοποιήσιμο format αnekδοτου.
Διαμένει ως ελαφρύ στίχος που παίζει με τις τοπικές ιδιαιτερότητες ομιλίας.
