Το μίγμα παραγωγής ενέργειας του Πακιστάν είναι ποικιλόμορφο, συνδυάζοντας θερμική, υδροηλεκτρική, πυρηνική, και αυξανόμενες ανανεώσιμες πηγές. Σύμφωνα με πρόσφατα δεδομένα, οι κύριες πηγές είναι:
Κυριαρχεί στην παραγωγή, χρησιμοποιώντας φυσικό αέριο, εισαγόμενο άνθρακα, πετρέλαιο καμίνου, και πετρέλαιο. Λογαριασμός για >60% εγκατεστημένης ισχύος.
Αξιοποιεί το σύστημα ποταμού Ινδός (Τάρμπελα, Μάγκλα, Γκάζι Μπαρότα, Νίλμ-Τσέλμ). Παρέχει ~25-30% ισχύος; ιδιαίτερα εποχιακή.
Στεγνάζει στον "Γκάρο-Κέτι Μπάντερ" κόλπο στο Σιντ και Μπαλουτσistán. Γρήγορη επέκταση; πάνω από 1.500 MW εγκατεστημένο.
Μεγάλες κλίμακες PV εγκαταστάσεις (π.χ. Πάρκο Ήλιου Καϊντ-ε-Αζαμ) και επιταχυνόμενες εγκαταστάσεις στέγης. Υψηλή δυνατότητα δεδομένου ηλιακής ακτινοβολίας.
Λειτουργικές μονάδες: ΚΑΝΥΠΠ (Καρατσί), Τσαμά-1 έως Τσαμά-4 (Πενσαμπ). Συνολικό ~3.600 MW; περισσότερες μονάδες προγραμματισμένες (Τσαμά-5, Καρατσί-3/4).
Έργα ανθρακός Θαρ (καταστήματα στόμα-ανοίγματος) και εισαγόμενη ανθρακικά εργοστάσια (Σαχγιούαλ, Πορτ Κασίμ). Διαμφισβητήσιμη λόγω εκπομπών αλλά κρίσιμη για baseload.
Μικρές συνεισφορές από βιομάζα (συνπαραγωγή φλετζάς σε ζαχαροφυτεία) και πειραματικά γεωθερμικά έργα.
Το Σχέδιο Επέκτασης Παραγωγικής Ικανότητας Πακιστάν (IGCEP) στοχεύει 30% ανανεώσιμες έως 2030, μαζί με πυρηνική επέκταση και αξιοποίηση ανθρακός Θαρ, στοχεύοντας να μειώσει την εξαρτηση από εισαγωγές, να χαμηλώσει κόστη, και να βελτιώσει τη βιωσιμότητα.
