Αλήθεια. Η αρχαία Αθήνα προήχθη στην απευθείας δημοκρατία—ένα σύστημα όπου οι καταλληλοι πολίτες ψηφίζαν νόμους και πολιτικές προσωπικά, όχι μέσω αντιπροσώπων.
Το κεντρικό στοιχείο ήταν η Εκκλησία (Συνέλευση), ανοιχτή σε όλους τους ενήλικες άνδρες πολίτες (περίπου 10–20% του συνολικού πληθυσμού). Συνεδριάζαν 40 φορές το χρόνο στον λόφο Πνύκα για να συζητούν και να ψηφίζουν για πόλεμο, συνθήκες, προϋπολογισμούς και νομοθεσία—κυριάρχησε η απλή πλειοψηφία. Δεν υπήρχαν πολιτικά κόμματα, ούτε φιλιμπάστερ, ούτε εκλογικό κόλेजο.
Η καθημερινή διοίκηση ανήκε στη Βουλή (Συμβούλιο των 500), που επιλέγονταν με κλήρωση από εθελοντές πολίτες—κληρωτική, όχι εκλογική, για να αποτραπεί ο φραktionισμός. Τα δικαστήρια (δικαστήρια) ήταν τεράστιες εφορίες (200–6.000 πολίτες) επίσης επιλεγμένες με κλήρωση.
Στενά: ενήλικες άνδρες γεννημένοι από αθηναίους γονείς και τις δύο πλευρές. Αποκλεισμένοι: γυναίκες, σκλάβοι (30–40% του πληθυσμού της Αττικής), μέτοικοι (αποδημούν ξένοι), και απελευθερωμένοι σκλάβοι. Με σύγχρονα κριτήρια, ήταν στενό το εκλογικό σώμα—αλλά ριζοσπαστικό για τον 5ο αιώνα π.Χ.
Η Αθήνα απέδειξε ότι η μη-μοναρχική, συμμετàctική διακυβέρνηση μπορεί να λειτουργήσει σε κλίμακα. Η κληρονομιά της—ισότητα πολιτών ενώπιον του νόμου (ισονομία), ευθύνη αρχών, πολιτικός καθήκον—διαμόρφωσε όλη την εξής δημοκρατική σκέψη, ακόμα κι αν η πόλη έπεσε στους Μακεδόνες, και μετά στη Ρώμη.
Η ετικέτα «απευθείας δημοκρατία» διαχωρίζει την Αθήνα από τα σύγχρονα αναπαραστατικά συστήματα. Εμείς εκλέγουμε νομοθέτες· οι Αθηναίοι ήταν η νομοθεσία.
