Για τρεις αιώνες, η Ασσυρία ήταν ηγεμόνας της Κοντινής Ανατολής. Αλλά κάτω από τα αναγλύφια των ανακτόρων και τις βασιλικές 연대記, δομικά τENSIONS συσσωρεύονταν. Εδώ είναι δέκα προκλήσεις που άφηξαν την αυτοκρατορία—και τελικά βοήθησαν να κollapseσει.
Η ασσυριακή καρδιά (βόρειος Ιράκ) είναι αμυνόμενη—βουνά στα βορρά, έρημα στα νότια—αλλά η προώθηση δύναμης προς τα εξωמעות διαβαίνει ζυγοὺς Ζάγρος, τη στέπη της Συρίας ή τα ανώτερα μέρη της Ανατολίας. Οι γραμμές εφοδιασμού εκτείνονταν λεπτές; επαναστάσεις ξεσπούνταν στις απομακρυσμένες επαρχίες γρηγορότερα από ό,τι τα στρατεύματα μπορούσαν να επιστρέψουν.
Όλη η εξουσία ρεύει από τον βασιλιά. Οι επαρχιακοὶ κυβερνήτες είχαν λίγη αυτονομία; οι τοπικοί ηγεμόνες παρασύρθηκαν ή deported. Αποτελεσματικό; Ναι. Ανθεκτικό; Όχι. Όταν το κέντρο σαλεύτηκε (κρίσεις διαδοχής, αδύναμοι βασιλιάδες), η περιφέρεια δεν παράπονταν απλώς—επανεστάτησε.
Η συνεχής εκστρατεία διατάρασσε τη γεωργία και το εμπόριο. Στρατιώτες μακριά από τα χωράφια σήμαιναν χαμηλότερη απόδοση. Οι φόροι πλήρωναν τα ταμεία βραχυπρόθεσμα αλλά καταστρέφαν τις υποκείμενες οικονομίες, μειώνοντας τις μελλοντικές εσόδους. Η αυτοκρατορία τρώγε το δικό της σπόρο.
Μια μικρή αристокраτεία, μια τεράστια υποκλάση. Η δουλεία χρέους, η прину딘 εργασία (corvée) και οι μαζικές αποτομήσεις έκτιζαν μίσος. Καμία ασφάλεια—καμία σημαντική συνέλευση, καμία νομική προστασία για τους πολίτες. Οι ατμόχυτρες εξεγείρονται.
Το στρατό ήταν ελίτ—άρματα, ιππικό, πύργοι πολιορκίας, σιδηρά όπλα. Αλλά οι απώλειες σωρούσαν σε ατελείωτους πολέμους (Ουραρτού, Ελάμ, Αίγυπτος, Βαβυλώνας). Η ανανέωση βετεράνων με σύλλεκτους μείωνε την ποιότητα. Μέχρι τους 620 π.Χ., η μηχανή χαλαρώνει.
Η Ασσυρία επιβάλει τη λατρεία του Ασούρ στους κατακτημένους λαούς, μερικές φορές καταστρέφοντας τοπικούς ναούς. Δεν ήταν απλώς θεολογία—ηθική προσβόλωση. Το ιερατείο της Βαβυλώνας, ιδιαίτερα, δεν συγχώρησε ποτέ τη διάρπαγμα του αγάλματος του Μαρδούκ (689 π.Χ.). Θρησκευτικό παρεξήγημα άφησε επανάσταση.
Η ασσυριακή ιδεολογία απεικόνιζε τους ξένους ως «υποανθρώπους» (π.χ., «σκύλοι», «χοίροι» στις επιγραφές). Αυτό δικαιούσε τη βαρβαρότητα αλλά καθίζετε τη διπλωματία δυσκολότερη. Οι γείτονες ενώνονταν εναντίον ενός κοινού «βάρβαρου» παρά να διαπραγματεύονται.
Οι ξηρασίες εξηραίναν τις συγκομιδές· οι πλημμύρες ξεπλύναν τους φράκτες· οι σεισμοί καταστρέφαν τα τείχη. Ο 7ος αιώνας π.Χ. είδε σοβαρή ξηρασία (δεδομένα paleoclimate επιβεβαιώνουν). Μια αυτοκρατορία που ζούσε στα κλιματικά όρια δεν είχε περιθώριο σφάλματος.
Η διαδοχή ήταν συχνά αιματηρή. Ο πόλεμος του Ασσουρμπανιπάλ με τον αδελφό του Σαμας-σουμ-ουκίν (652–648 π.Χ.) καταστρέφει τη Βαβυλώνα και εξαντλεί το στρατό. Μετά τον θάνατο του Ασσουρμπανιπάλ (631 π.Χ.), τρεις βασιλείς σε πέντε χρόνια σήμαιναν τερματική αστάθεια.
Οι Μήδοι (Ιράν) και οι Βαβυλώνιοι (νότια) έμαθαν τις ασσυριακές τακτικές, σφραγίστηκαν συμμαχίες και χτύπησαν μαζί. Η Νινευή έπεσε το 612 π.Χ. σε μια Μηδική-Βαβυλωνιακή συμμαχία. Η αυτοκρατορία που τέλειωσε την κατάκτηση κατακτήθηκε από τους δικούς της μαθητές.
Η πτώση της Ασσυρίας δεν ήταν ένα χτύπημα—ήταν θάνατος από χίλιες κοπές, καθένας αυτο-προκαλεσμένος από τα ίδια τα συστήματα που χτίσανε τη μεγαλείοτητά της.
