Η Λεβάντε—και συγκεκριμένα τα βασιλεία Ισραήλ και Ιούδα—βρισκόταν στο σταυροδρόμι αυτοκρατοριών. Για την Ασσυρία (9ος–7ος αιώνας π.Χ.) και αργότερα τη Βαβυλωνία (7ος–6ος αιώνας π.Χ.), ο έλεγχος αυτού του λεπτού κομματιού γης δεν ήταν προαιρετικός. Εννέα λόγοι:
Το Ισραήλ/Παλαιστίνη συνδέει την Αφρική (μέσω Σινά) με την Ασία (μέσω Συρίας) και την Ευρώπη (μέσω ακτογραμμής). Οποιοσδήποτε το κατέχει ελέγχει την Via Maris (ακταια οδός) και την Οδό του Βασιλιά (διαδρομή Τρανσγορδανίας). Στρατεύματα, καραβάνια και φορολόγοι περνάνε όλα από εδώ.
Σίταρος κοιλάδας Ιεζρεέλ, ελιές/σταφύλια Γαλιλαίας, χαλκός Νεγεβ (Τιμνά/Φαινάν), βάλσαμο/ξύλο Γαλαάδ. Τα ασσυριακά ημερολόγια λιστούν ρητά φόρους: «χρυσός, άργυρος, σίδηρος, χαλκός, κασσίτερος, ελεφαντοστός, λίνα, μαλλί, πορφυρά ρούχα». Η γη πλήρωνε την ίδια της την κατάκτηση.
Το ισραηλítico μονοθεϊσμό (μόνο Γιάχβε) αμφισβητεί τη θεολογική τάξη Ασσυρίας/Βαβυλωνίας—όπου οι βασιλείς μεσολαβούσαν μεταξύ πόλεων και των προστάτων θεών τους. Ένας λαός που ισχυρίζεται έναν καθολικό, αποκλειστικό θεό υπονομεύει την αυτοκρατορική ιδεολογία. Η καταστολή ή η ενσωμάτωσή του ήταν πολιτική υγιεινή.
Και οι δύο αυτοκρατορίες ορίζαν την νομιμότητα μέσω επέκτασης. «Κατέκτησα Ξ» ήταν το βιογραφικό του βασιλέα. Το Ισραήλ/Ιούδα ήταν διαθέσιμα στόχια—μικρά, χωρισμένα (Ισραήλ vs Ιούδα), στρατηγικά τοποθετημένα. Να μην τα κατακτήσεις σήμαινε αδυναμία.
Ασσυριακά αρχεία (π.χ., ημερολόγια Τιγλαθ-Φαλασάρ III) δείχνουν το Ισραήλ (Βιτ-Ομρι) να πληρώνει τεράστιους φόρους: «10 τάλαντα χρυσού, 1.000 τάλαντα αργύρου...» (Βασιλείς 15:19–20 επιβεβαιώνει την πληρωμή του Μενέμ). Η Βαβυλωνία συνέχισε την πρακτική. Αξιόπιστα έσοδα από πλούσια επαρχία.
Εναντίον Αιγύπτου (κύριος αντίπαλος Ασσυρίας) και αργότερα Αραβίας. Γάζα, Αζώτος και τα φρούρια Νεγεβ ήταν το «σιδηρό τοίχωμα» που σκέπαζε την μαλακή υπογαστρίδα της Μεσοποταμίας. Χαμένοι, σήμαιναν αιγυπτιακά στρατεύματα στον Ευφράτη.
Το Ισραήλ/Ιούδα συχνά συμμαχούσαν με Αίγυπτο, Αράμ-Δαμασκό ή αραβικές φυλές εναντίον Ασσυρίας/Βαβυλωνίας. Η κατάκτησή τους αποκεφαλίζαν τις αντιαυτοκρατικές συμμαχίες. Η εκστρατεία του Σενναχερίβ το 701 π.Χ. στόχευε ρητά την αντιασσυριακή συμμαχία του Εζεκία.
Ασσυριακή/Βαβυλωνιακή βασιλική προπαγάνδα απητούθε θεϊκό mandate (Ασούρ/Μαρδούκ με επέλεξε). Οι ισραηλíticoι προφήτες απέδιδαν ότι ο Γιάχβε κρίνει τις αυτοκρατορίες. Δεν ήταν θεολογία—ηταν ανταγωνιστικές αφηγήσεις νομιμότητας. Ο έλεγχος της Ιερουσαλήμ επέτρεπε στους αυτοκράτορες να ξαναγράψουν την ιστορία (π.χ., Κύλινδρος Κύρου).
Οι αποτομήσεις (Ασσυρία: 722 π.Χ. Ισραήλ, 701 π.Χ. Ιούδα; Βαβυλωνία: 597/587 π.Χ. Ιούδα) δεν ήταν απλώς τιμωρία—μεταφέραν ειδικευμένη εργατική δύναμη (τεχνίτες, γραμματείς, γεωργούς) στην αυτοκρατορική καρδιά. Οι «χαμένες φυλές» και η «αποικιακή κοινότητα» γίνονταν ασσυριακό/βαβυλωνιακό ανθρώπινο κεφάλαιο.
Συνοπτικά: Η γη του Ισραήλ δεν ήταν παρέρτα. Ήταν η κλειδί της λεβαντινικής καμάρας. Χάνεις την, και η πλευρά της αυτοκρατορίας ανοίγει. Την κρατάς, και δέεις Αίγυπτο, Αραβία και Ανατολία στην οrbita σου.
