Οι μεγάλες μεταλλικές γέφυρες διεκτείνονται και συστέλλουν σημαντικά με τις αλλαγές θερμοκρασίας. Χωρίς διαστήματα διέκτασης (άρθρωση), τα αποτελέσματα είναι καταστροφικά:
Όταν η θερμοκρασία ανεβαίνει, ο χάλυβας διεκτείνεται (≈12 μm/m/°C). Μια γέφυρα 1 χλμ μακρύνεται ~12 εκ. σε αύξηση 10°C. Χωρίς κενά, η συνεκτική πίεση αυξάνεται μέχρι να σκαμπανίσει ο δρόμος οριζόντια ή να τσιμπήσει τις στήριξεις.
Όταν η θερμοκρασία πέφτει, η γέφυρα συντομεύει. Χωρίς κενά, η τανυστική πίεση σέρνει τη δομή, ραγίζοντας ηλεκτροϋπολογισμούς, σπάζοντας βιδών ή ραγίζοντας μέλη.
Ο αέρας προκαλεί ταλαντευτικές κινήσεις. Τα αρθρώματα διέκτασης αμортίζουν την κίνηση· χωρίς αυτά, ο συνηχισμός μπορεί να ενισχύσει την ολίσθηση, οδηγώντας σε κούραση ή κατάρρευση (όπως στη Γέφυρα Τακόμα Νάρους, αν και η αποτυχία της οφείλονταν σε αεροελαστικό φλικαρίσμα).
Τα κενά (συνήθως 25–100 mm) γεμίζονται με συμπιεστικές σφραγίδες (νεοπρεν, συλικόνη, μεταλλικά δάχτυλα) επιτρέποντας κίνηση διατηρώντας έξω νερό/απόβλητα. Σχεδιάζονται για την αναμενόμενη θερμική εύρος, σεισμική δραστηριότητα και κυκλοφοριακά φορτία της γέφυρας.
Τα διαστήματα διέκτασης δεν είναι προαιρετικά—είναι θεμελιώδη για τη δομική ακεραιότητα κάθε μακρής μεταλλικής γέφυρας.
