Πρώτη σιδηρά γέφυρα στο Κολμπрукντέιλ, Αγγλία—χυτεύσιμο σίδερο, θραύσιμο.
Διαδικασίες Μπέσεμερ (1856) και Σίμεντς-Μάρτιν (1864) επέτρεψαν τη μαζική παραγωγή δυνατού, ελαστοποιήσιμου χάλυβα.
Γέφυρα Μπριτάνια, Ουαλία (1846–50); Γέφυρα Εντς, Σεντ Λουις (1874) – πρώιμη χάλυβινη αψίδα.
Αποδοτική κατανομή βάρους. Γέφυρα Μπрукλίν (1883), Γέφυρα Φόρθ, Σκωτία (1890).
Θεωρία ελαστικότητας, μοντελοποίηση υπολογιστή βελτίωσαν τα σχέδια.
Κατασκευάζονται προς τα έξω από τις πύλωνες. Γέφυρα Κεβέκ (1919).
Χάλυβινα καλώδια επιτρέπουν μεγάλες πτέρυγες. Γέφυρα Γκόλντεν Γκέιτ (1937).
Απολεσμένα καμπυλά σχέδια. Γέφυρα Λιμένα Σίδνεϊ (1932), Γέφυρα Νιου Ρίβερ Γκορτζ (1984).
Καλώδια από κεντρικό πύλωνα—αποδοτική εναλλακτική στην αναρτήση.
Υψηλής αντοχής χάλυβα, αντιοξειδωτικά επικάλυμματα, καινοτόμες μεθόδους κατασκευής.
Οι χάλυβινές γέφυρες παραμένουν κυρίαρχες για αντοχή, διάρκεια και προσαρμοστικότητα.
