Στο «Τρύπες» του Λούις Σάκαρ, το Καμπ Γκριουν Λέικ είναι ένα κέντρο κράτησης ανήλικων στην ερημική περιοχή Τέξας —καμία λίμνη, καμιά πράσινη, απλώς ατελείωτες σκάψιμες τρύπες. Τα αγοράκια βρίσκονται εκεί γιατί έχουν καταδικαστεί για εγκλήματα, κυρίως δευτερεύοντα: κλοπή, βανδαλισμός, μάχες, απουσία από σχολείο. Ο Στάνλεϊ Γέλνατς, ο πρωταγωνιστής, καταδικάστηκε άδικα για κλοπή παπούτσια του διάσημου μπέιζμπολ 플레이ρ Κлайντ «Γλυκά Πόδια» Λίβινγκστον.
Η φιλοσοφία του καμπ: «Αν πάρεις ένα κακό αγόρι και το κάνεις να σκάβει μια τρύπα κάθε μέρα στον καυτή ηλιο, θα το μετατρέψεις σε καλό αγόρι.» Κάθε αγόρι σκάβει μια τρύπα βάθους 5 ποδιών και πλάτους 5 ποδιών καθημερινά, θεωρητικά «χτίζοντας χαρακτήρα». Ο Διευθυντής υποστηρίζει ότι είναι αποκατάσταση.
Στην πραγματικότητα, η Διευθύντρια (Λουίζ Γουокέρ) χρησιμοποιεί τα αγοράκια ως δωρεάν εργατικό δυναμικό για να βρει τον θαφμένο θησαυρό της Κισσίν Κέιτ Μπάρλοου —της ληστράς που λύστρωσε τον προπρόπροπαππού του Στάνλεϊ. Οι τρύπες αναζητούν συστηματικά το ξηρασμένο λιμνοειδές κατακορύφωμα όπου υποτίθεται ότι έκρυβαν τη λεφτά.
Το μυθιστόρημα μεταμορφώνει αυτό το σχήμα σε ιστορία διαγενεακών καταράς, φιλίας και δικαιοσύνης. Η φιλία του Στάνλεϊ με το Ζίρο (Έκτορ Τσερόυι), η επιβίωσή τους στην έρημο, και η ανακάλυψη της βαλίτσας σπάει την κατάρα της οικογένειας Γέλνατς και εκθέτει το έγκλημα της Διευθύντριας. Οι τρύπες —που преднаζούνταν να σπάσουν αγοράκια— τελικά ανακαλύπτουν την αλήθεια.
Το Καμπ Γκριουν Λέικ είναι ένα φωτεινό λογοτεχνικό μέσο: ένα κρυερό σύστημα που τυχαία διευκολύνει την απολύτρωση, όπου το σκάβει τάφους για το παρελθόν ανακαλύπτει το μέλλον.
