Μακριά από τους ψυχρούς, γυμνούς πετρωμένους κελύφους της λαϊκής φαντασίας, τα μεσαιωνικά κάστρα były σύνθετα, φουρτούνια μίκροκοσμοι της φεουδικής κοινωνίας. Αν και τα σχέδια διαφέρουν ανά εποχή, περιοχή και πλούτος του άρχοντα, τα περισσότερα μεγάλα κάστρα μοιράζονταν μια κοινή εσωτερική ανατομία.
Αυτό ήταν ο κεντρικός, πολυχρηστικός χώρος—τράπεζα, δικαστήριο, αίθουσα υποδοχής και υπνοδωμάτιο για το προσωπικό του νοικοκυριού. Τυπικά δύο όροφοι ψηλό με κονδυλωμένο τέραμα, διαθέτει υψωμένο βήμα για το τραπέζι του άρχοντα, τεράστια κεντρική εστία και τοίχοι συχνά διακοσμημένοι με ταπετσαρίες για μόνωση και επίδειξη.
Ο άρχοντας και η κυρία αποχωρούσαν από τη δημόσια θόρυβο στα ιδιωτικά τους δωμάτια. Το Σολάρ (από Λατινικά solarius, «του ήλιου») ήταν η σουίτα του άρχοντα—υπνοδωμάτιο, γραφείο, και ιδιωτική εκκλησιά—συνήθως στον πάνω όροφο με το καλύτερο φως και θέρμανση. Το Μπουντουάρ ήταν η ἐξουσία της κυρίας, επιπλωμένο με κιβώτια, καθρέφτες, πλαισιά κεντημάτων, αντικατοπτρίζοντας τον ρόλο της στη διαχείριση του νοικοκυριού.
Στενά παράθυρα (βελόνες), σπειρικές σκαλοπόδιες (συνήθως δεξιόστροφες για να ευνοούν δεξιόχειρες άμυνες), παχύς τοίχοι, οπές θανάτου και μερικές φορές κρυφές διόδους (κρυφές πύλες ιερέων ή διαδρομές διαφυγής) συνδυάζουν οικιακή ζωή με στρατιωτική ανάγκη.
Κελάρια κράταγαν προμήθειες για πολιορκίες· φρέατα εξασφάλιζαν νερό· απαρνοί (αποχετεύσεις) εκκενώνταν σε χανδάκια ή βόθρους.
Ουσιαστικά, ένα κάστρο ήταν ένα οχυρωμένο χωριό κάτω από μια στέγη, στεγάζοντας την οικογένεια του άρχοντα, τους συντηρητές, στρατιώτες, υφρετές και ζώα—όλα οργανωμένα σε αυστηρή χωρική ιεραρχία.
