Πριν από τον Americans With Disabilities Act (ADA) του 1990, οι ταξιδιώτες με αμαξιδάκι δεν μπορούσαν να مطمئن siano ότι θα έχουν πρόσβαση σε όλες τις ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις. Ο ADA επιβάλει ότι τα κτίρια ανοιχτά στο κοινό πρέπει να είναι προσβάσιμα σε άτομα με κίνηση, συμπεριλαμβανομένων των κατεχόμενων σε αμαξιδάκια. Τα ξενοδοχεία πρέπει να συμμορφώνονται, συμπεριλαμβανομένων αναβάθρων όπου χρειάζονται.
Χωρίς την προσβασιμότητα των αναβάθρων, αυτοί που χρησιμοποιούν αμαξιδάκια - καθώς και αυτοί που χρησιμοποιούν βαθύλια ή μπαστούνια - συχνά θα ήταν αδύναμοι να μείνουν σε ξενοδοχείο, να φάνε έξω, να ψωνιάσουν ή να κάνουν τις επαγγελματικές τους υποχρεώσεις. Αν όλα τα ξενοδοχεία περιείχαν μόνο ένα όροφο και χτιζόταν σε τέλεια επίπεδα εδάφη, οι αναβάθρες δεν θα ήταν τόσο μεγάλο ζήτημα... αλλά λίγα ξενοδοχεία ταιριάζουν σε αυτούς τους περιορισμούς.
Ο ADA καθορίζει πλάτος, μήκος και άλλες διαστάσεις των αναβάθρων. Πρέπει να είναι τουλάχιστον 36 inches πλάτος για αμαξιδάκια. Χειρολαβές ≤28 inches ύψος απαιτούνται και στις δύο πλευρές αν η ανάβαση ανεβαίνει >6 inches. (Αν στην ακolutή, δεν απαιτούνται χειρολαβές.) Ασφαλειακά marγινακιά ≥2 inches ύψος.
Τα ξενοδοχεία πρέπει να έχουν αναβάθρες όπου άτομα με αμαξιδάκια δεν θα έχουν άλλως πρόσβαση. Εσωτερικά, ο ADA επιβάλλει ότι δωμάτια και δημόσιες περιοχές είναι προσβάσιμα. Ελάχιστος αριθμός προσβάσιμων δωματίων απαιτείται - όσο περισσότερα δωμάτια, τόσα περισσότερα accessible. Κориδόρια, ασανσέρ πρέπει να είναι αρκετά εύρεια.
Πολλά ξενοδοχεία, ειδικά νεότερα, είναι πλήρως προσβάσιμα. Σε κάποιους, τα δωμάτια planta baixa έχουν πόρτες που ανοίγουν απευθείας σε parking για εύκολη μεταφορά. Πρόσβαση σε πισίνες, fitness κέντρα, amenities. Προσβάσιμα δωμάτια: τροποποιημένα ψηλά κρεβάτια, desks, ντουλιέρες, μπάνια με ντους για αμαξιδάκια, handrails, προσβάσιμες βρύσες/ελέγχους νερού, καθρέφτες/νιπτήρες προσβάσιμους.
