Ο μόνος τρόπος να γνωρίζετε τους συγκεκριμένους νόμους φόρων πωλήσεων για ξενοδοχεία είναι να ξέρετε σε ποια πολιτεία βρίσκονται. Αυτοί οι φόροι καθορίζονται πολιτεία-πολιτεία, και η κατάσταση γίνεται πιο περίπλοκη επειδή δεν όλες οι πολιτείες αναφέρονται σε αυτούς ως «φόρους πωλήσεων». Υπάρχουν πολιτείες χωρίς φόρο πωλήσεων, αλλά που επιβάλλονται φόρους στα δωμάτια ξενοδοχείων μέσω διαφόρων τελών.
Πολλοί φόροι που ονομάζονται «φόροι πωλήσεων ξενοδοχείων» καταχωρίζονται στην πραγματικότητα με διαφορετικό όνομα. Έτσι πολιτείες όπως το Αλάσκα, που δεν έχει φόρο πωλήσεων, εξακολουθούν να έχουν κρατικούς φόρους στα δωμάτια. Οι πιο συνηθισμένοι νόμοι είναι κρατικά νόμιμα που απαιτούν είτε φόρο δωματίου ξενοδοχείου είτε φόρο καταλήξεως, ή και τους δύο. Συνήθως ο φόρος εφαρμόζεται μια φορά ανά δωμάτιο ανά νύχτα, αντιμετωπίζοντας το δωμάτιο ως εμπορεύμα, αν και σε κάποιες πολιτείες ή πόλεις μπορεί να υπάρχει ξεχωριστός φόρος ανά άτομο.
Ο γενικός νόμος φόρου πωλήσεων μιας πολιτείας αντιμετωπίζει τα δωμάτια ξενοδοχείων ως προϊόν και όχι ως υπηρεσία, καθιστώντας τα φορολογήσιμα. Ένα έναβραχο ξενοδοχείο μετράται ως ενιαίο εμπόρευμα, καθιστώντας κάθε ημέρα φορολογήσιμη. Έτσι εφαρμόζεται ο κράτος φόρος πωλήσεων.
Οι χρεώσεις ξενοδοχείων μπορούν να περιλαμβάνουν στεγανούς φόρους πωλήσεων. Αυτό συμβαίνει όταν μένετε σε περιοχή με περισσότερους από έναν φόρο πωλήσεων. Π.χ. στη Νέα Υόρκη οι επισκέπτες πληρώνουν κρατικό φόρο πωλήσεων την νύχτα και αστικό φόρο πωλήσεων την νύχτα. Μπορεί να υπάρχουν δύο ή τρία διαφορετικά φόρα (κράτος, επαρχία, πόλη) στο ίδιο δωμάτιο. Όταν ισχύει περισσότερος από ένας, στεγαζόνται ο ένας πάνω στον άλλον και ο πελάτης πληρώνει όλους.
