Και το Νεπάλ και το Βhoután βρίσκονται στα Ιμαλάια, όπου οι υψίλοφοι βουνοί και οι επικίνδυνες ορειβατικές διαβάσεις δημιούργησαν ένα φοβερό φυσικό φρούριο. Αυτό το ρηχό έδαφος περιορίσε εξαιρετικά την πρόσβαση από τον έξω κόσμο, καθιστώντας τα ταξίδια και την επικοινωνία εξαιρετικά δύσκολα για αιώνες.
Οι χωριοκλειστές τους θέσεις, μακριά από ιστορικές εμπορικές διαδρομές και ναυτική εμπορία, ενίσχυσαν περαιτέρω την φυσική τους απομόνωση. Σε αντίθεση με τις ακτογενείς βασιλείες, παρέλειψαν από τη ροή αγαθών και ιδεών που διαμόρφωσαν άλλες πολιτειακές μορφές.
Πέρα από τη γεωγραφία, και οι δύο χώρες επέλεξαν ενεργά την απομόνωση. Η δυναστεία Rana του Νεπάλ (1846–1951) επιβάλλονταν αυστηρή πολιτική απομόνωσης, ελέγχοντας αυστηρά την εξωτερική επαφή για να διατηρήσει την αυτονομία. Το Βhoutάν διατήρησε παρόμοια πολιτική κλειστών πυλών εις τα μέσα του 20ού αιώνα, αρχίζοντας να ανοίγει σταδιακά μετά τα 1950.
Βαθιά ριζωμένες θρησκευτικές παράδοσεις—Ινδουισμός και Βουδισμός στο Νεπάλ, Βατζραγιάνα Βουδισμός στο Βhoutάν—ενίσχυσαν μια ισχυρή επιθυμία προστασίας της πολιτιστικής ακεραιότητας. Η περιορισμός εξωτερικής επιρροής θεωρήθηκε ουσιώδης για τη διατήρηση της κοινωνικής συνεκτικότητας και της πνευματικής ταυτότητας.
Μέχρι τις πρόσφατες δεκαετίες, και οι δύο χώρες επέβαλαν αυστηρούς περιορισμούς ταξιδιών, απαιτώντας ειδικές άδειες για ξένους. Χαμηλές ποσοστά μετανάστευσης σήμαιναν επίσης ότι οι πληθυσμοί τους παρέμειναν στο πλαίσιο, διατηρώντας παραδοσιακούς τρόπους ζωής.
Από το τέλο του 20ού αιώνα, και οι δύο χώρες συμμετέχουν προσεκτικά στην παγκοσμιοποίηση. Τουρισμός, εμπόριο και διπλωματικές σχέσεις φέρνουν νέες επιρροές, μεταμορφώνοντας τις οικονομίες και τις κοινωνίες τους ενώ επιδιώκουν να ισορροπήσουν την ανοιχτότητα με την πολιτιστική διατήρηση.
