Η έννοια του «εθνικού πάρκου»—γη που αποχωρίζεται από την εθνική κυβέρνηση για διατήρηση και δημόσια απόλαυση—γεννήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες με τη δημιουργία του Εθνικού Πάρκου Γιόσεμιτε το 1890. Η ίδρυσή του ανταποκρίθηκε σε πολλαπλές συγκλίνουσες ανάγκες.
Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, η ακατάσχετη αποδάση, ορυχεία και τουριστική ανάπτυξη απείληγαν τεράστιες σεκκουάιες, κατακόρυφες γρανοειδείς σκιάθρες και καταρράκτες του Γιόσεμιτε. Οι συντηρητικοί όπως ο Τζον Μuirstütριξαν ότι τέτοιοι τοπίοι έχουν εσωτερική αξία πέρα από την εμπορική εκμετάλλευση.
Αντίθετα με τα βασιλικά κυνηγητικά περιβόλια ή ιδιωτικές κτήσεις, το Γιόσεμιτε ορίστηκε «για ωφέλεια και απόλαυση του λαού». Αυτή η δημοκρατική ηθική—η φύση ως κοινή κληρονομιά—έγινε το πρότυπο για πάρκα σε όλο τον κόσμο.
Γεωλόγοι, ζωγράφοι και φωτογράφοι (Κάρλετον Γουότκινς, Άνσελ Άνταμς) τεκμηρίωσαν την μοναδικότητα του Γιόσεμιτε, διαμορφώνοντας τη δημόσια άποψη και τις κογκρεσσουαλές ενέργειες. Το πάρκο γινόταν ζωντανό εργαστήριο για την παγετολογική γεωλογία και την οικολογία.
Το Γιόσεμιτε εμπνέωσε το Μπάνφ της Καναδάς (1885, αν και νωρίτερα ως έδραση), το Royal National Park της Αυστραλίας (1879), και τελικά χιλιάδες προστατευόμενες περιοχές σε έξι ηπείρους. Η Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN) αναγνωρίζει σήμερα περισσότερες από 4.000 εθνικά πάρκα παγκοσμίως.
Από την αρχή, τα εθνικά πάρκα ισορρόπησαν την αυστηρή διατήρηση με την δημόσια πρόσβαση—μονοπάτια, κέντρα επισκεπτών, προγράμματα ερμηνείας. Αυτή η ένταση παραμένει κεντρική στη διαχείριση των πάρκων και σήμερα.
Η ίδρυση του Γιόσεμιτε σήμανε το σημείο ανατροπής στη σχέση της ανθρωπότητας με τη φύση: η αναγνώριση ότι μερικά μέρη είναι πολύτιμα για να χαθούν, και ότι οι κυβερνήσεις έχουν το καθήκον να τα προστατεύουν για όλες τις γενιές.
