Τα δάση είναι οι πνεύμονες της Γης, αποθέκες βιοποικιλότητας και σταθεροποιητές κλίματος. Η προσδιορισμός του ελάχιστου δασικού εδάφους που απαιτείται για οικολογική ισορροπία είναι πολύπλοκο, διαφέρει κατά βίομα, περιοχή και οικολογικούς στόχους. Ωστόσο, ένα ευρέως αναφερόμενο κριτήριο προκύπτει από παγκόσμιες αξιολογήσεις.
Διεθνείς όργανα όπως η FAO των ΗΕ και η Σύμβαση για τη Βιολογική Ποικιλότητα αναφέρονται συχνά σε ελάχιστο 30% δασικό κάλυψη σε εθνική ή περιφερειακή κλίμακα για τη διατήρηση ουσιώδεις υπηρεσιών οικοσυστημάτων—ξυλοσεquestράριο άνθρακα, ρύθμιση νερού, συντήρηση εδάφους και συνδεσιμότητα οικοτόπων. Αυτό το στόχος υποστηρίζει πρωτοβουλίες όπως το «30x30» (προστασία 30% της γης και της θάλασσας έως το 2030).
Το ακαθάristo ποσοστό είναι ανεπαρκές. Κατακερματισμός μειώνει τον αποτελεσματικό οικοτόπο. Συνδεσιμότητα (διάδρομοι) επιτρέπει ροή γονιδίων και μετανάστευση. Πρωτογενή/παλαιά δάση αποθηκεύουν περισσότερο άνθρακα και φιλοξενούν μοναδικά είδη από φυτείες. Αποκατάσταση βεβαιωμένων εδαφών είναι εξίσου κρίσιμη με την προστασία υπάρχοντος δάσους.
Η κλιματική αλλαγή μετατοπίζει κατάλληλους οικοτόπους, αλλάζοντας τις απαιτούμενες δασικές κατανομές. Αυξανόμενοι πληθυσμοί αύξανουν την πίεση. Προσαρμοστική διαχείριση—παρακολούθηση δεικτών (βιοποικιλότητα, άνθρακας, υδρολογία) και προσαρμογή στόχων—είναι ουσιώδης.
Η προστασία των δασών δεν αφορά το πέτυχμα ενός στατικού αριθμού αλλά τη διατήρηση ανθεκτικών, λειτουργικών οικοσυστημάτων σε τοπική κλίμακα.
