Τα μεσογειακά αποφυλλοφόρα δάση — χαρακτηριζόμενα από δέντρα που ρίχνουν φύλλα ετησίως και διακριτά τέσσερα εποχές κλίματος — καλύπτουν πέντε μεγάλες περιοχές στα Βόρεια και Νότια Ημισφαίρια.
Το μεγαλύτερο αποφυλλοφόρο δάσος της ηπείρου εκτείνεται από τις Great Lakes έως τον Κόλπο του Μεξικού, και από τον Ατλαντικό έως τον Mississippi River. Κυριαρχικά είδη περιλαμβάνουν δρυτό, κάρυδα, acero, οξυά και tulip poplar. Τα βουνά Appalachian φιλοξενούν εξαιρετική ποικιλία — πάνω από 140 είδη δέντρων. Ζεστά υγρά καλοκαίρια, κρύα χειμώνες και 75-150 cm ετήσιες βροχοπτώσεις δημιουργούν ιδανικές συνθήκες.
Τα αρχαία αποφυλλοφόρα δάση της Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης — που καλύπτουν κάποτε το 80% της ηπείρου — υπάρχουν πλέον ως διαχειριζόμενα δάση και προστατευμένες καταφύγια. Κύρια είδη: ευρωπαϊκή οξυά, δρυτό, καρπινός, φράξινο, φιλύρα. Το ωκεανικό κλίμα (ήπια χειμώνα, δροσερά καλοκαίρια, σταθερές βροχοπτώσεις) από τη Γαλλία μέσω Γερμανίας, Πολωνίας και ΗΒ υποστηρίζει αυτά τα δάση, αν και ο κατακερματισμός είναι σοβαρός.
Οι βόρειες επαρχίες της Κίνας, η χερσόνησος Κορεάς και η Ιαπωνία φιλοξενούν τα πιο ποικιλόμορφα μεσογειακά αποφυλλοφόρα δάση του κόσμου — απόμεινα της φλωρας Miocene με ελάχιστη εξαφάνιση Pleistocene. Η ποικιλία ειδών ξεπερνά την Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη μαζί: δεκάδες είδη acero, δρυτό, μαγνόλια και ενδημικά γένη. Το κλίμα με επιρροή μονσούνας φέρνει ζεστά υγρά καλοκαίρια και κρύα ξηρά χειμώνες.
Τα δάση Valdivian και Magellanic της Χιλής και Αργεντινής αντιπροσωπεύουν την κύρια ζώνη μεσογειακών αποφυλλοφόρων δασών του Νότιου Ημισφαιρίου. Το Nothofagus (νότιες οξυές) κυριαρχούν — αποφυλλοφόρα και φυλλοκράτη είδη μείγνυνται. Η σκιά βροχής των Andes δημιουργεί οξείες κλίμακες. Αυτά τα δάση μοιράζονται Γονδवानική καταγωγή με τη Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία.
Περιορισμένα στη Τασμανία, τα βουνά της Victoria και τη Νότια Νησί της Νέας Ζηλανδίας. Το Nothofagus ξανά κυριαρχεί, με μοναδικά ενδημικά κωνοφόρα (podocarps). Ηπιακό ναυτικό κλίμα με λιγότερο εκτεταμένες εποχιακές ακμές από τους βορειοημισφαιρικούς αντίστοιχους.
Οι πέντε περιοχές αντιμετωπίζουν πίεση από γεωργία, αστικοποίηση, αποδάση και κλιματική αλλαγή. Η Ανατολική Ασία διατηρεί την υψηλότερη ακεραιότητα; η Ευρώπη τον περισσότερο κατακερματισμό. Αυτά τα δάση αντιπροσωπεύουν κρίσιμους αποθηκευτικούς χώρους άνθρακα, αποθέσεις βιοποικιλότητας και ανθρώπινους πολιτισμικούς τοπίους διαμορφωμένους από χιλιετίες αλληλεπίδρασης.
