Στα δημοκρατικά κοινοβουλευτικά συστήματα Westminster—συμπεριλαμβανομένων του Ηνωμένου Βασιλείου, Καναδά, Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας—η φυσική διάταξη της κοινοβουλευτικής αίθουσας αντικατοπτρίζει την πολιτική ιεραρχία. Οι όροι "frontbench" και "backbench" περιγράφουν τόσο θέσεις καθίσματος όσο και πολιτικούς ρόλους.
Οι μπροστινές καρέκλες καταλαμβάνουν τις μπροστινές σειρές по τις δύο πλευρές του κεντρικού πύλωνα. Στην πλευρά της κυβέρνησης καθεστούν ο Πρωθυπουργός και οι υπουργοί· απέναντί τους καθεστούν ο Αρχηγός της Απολίτευσης και οι σκιά υπουργοί. Πίσω από αυτά εκτείνονται οι πίσω καρέκλες, καταλαμβανόμενες από Μέλους Κοινοβουλίου (MPs) που δεν έχουν υπουργική ή σκιά portefeuille—συνολικά γνωστά ως backbenchers.
Οι πίσω καρέκλες διαιρούνται από τον κεντρικό πύλωνα:
Παρά την έλλειψη εκτελεστικής εξουσίας, οι backbenchers ασκούν σημαντική επιρροή μέσω:
Οι κυβερνητικοί backbenchers περπατούν μια λεπτή γραμμή μεταξύ πιστότητας και ανεξαρτησίας. Ενώ η κομματική πειθαρχία (εφαρμοζόμενη από whips) είναι ισχυρή, η συλλογική πίεση backbench μπορεί να επιβάλει αλλαγές πολιτικής ή ακόμη και προκλήσεις ηγεσίας. Οι αντιπολιτευτικοί backbenchers, ελεύθεροι από εκτελεστικούς περιορισμούς, συχνά αναπτύσσουν εξειδίκευση πολιτικής που τους θετεί σε θέση για μελλοντικούς σκιά ή υπουργικούς ρόλους.
Ανεξάρτητα από την κομματική πρίση, όλοι οι backbenchers μοιράζονται ένα συνταγματικό καθήκον: να αντιπροσωπεύουν τουςψηφοφόρους τους, να ελέγχουν την εκτελεστική και να διασφαλίζουν ότι η νομοθεσία εξυπηρετεί το δημόσιο ενδιαφέρον. Η συλλογική τους φωνή—συνεχώς ήσυχη, μερικές φορές επαναστατική—είναι الحيوية έλεγχος στην πλειοψηφική εξουσία στη κοινοβουλευτική δημοκρατία.