Το Εθνικό Πάρκο Κακαντου, μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στο Βόρειο Έδαφος της Αυστραλίας, λειτουργεί υπό ένα παγκοσμίως σημαντικό μοντέλο διακυβέρνησης: κοινή διαχείριση μεταξύ της αυστραλιακής κυβέρνησης (μέσω του Parks Australia) και των Bininj/Mungguy αβοριγινών παραδοσιακών ιδιοκτητών. Αυτή η συμφωνία, ορθωμένη με τον Νόμο του 1978 για το Εθνικό Πάρκο Κακαντου και последующие ενοικιάσεις, αναγνωρίζει την αβοριγινική κυριαρχία διατηρώντας παράλληλα την κατάσταση εθνικού πάρκου.
Το Συμβούλιο Διαχείρισης Κακαντου έχει πλειοψηφία αντιπροσώπων παραδοσιακών ιδιοκτητών (10 από 15 μέλη). Το Συμβούλιο θέτει την πολιτική, εγκρίνει το Σχέδιο Διαχείρισης (ανανεώνεται κάθε 7–10 χρόνια), και επιβλέπει τις επιχειρήσεις. Η καθημερινή διαχείριση εκτελείται από προσωπικό του Parks Australia σε συνεννόηση με τους παραδοσιακούς ιδιοκτήτες μέσω της διαδικασίας μελέτης κοινωνικών επιπτώσεων και λήψης αποφάσεων βάσει φυλών.
Η ορυχεία ουρανίου (ορυχείο Ranger, λειτουργούσε 1980–2021, περικυκλωμένο από αλλά όχι μέρος του πάρκου) δοκίμασε το μοντέλο κοινής διαχείρισης. Το βέτο των Mirarr (μέσω του Νόμου για τα Δικαιώματα Γης των Αβοριγίνων) σχήμασε περιβαλλοντικές συνθήκες. Το κλείσιμο και η αποκατάσταση του ορυχείου (προγραμματισμένο 2026) είναι τρέχουσα κοινή προτεραιότητα. Η κλιματική αλλαγή – αλλάζει τα πρότυπα υγρής/ξηρής εποχής, αυξάνει την ένταση φωτιών – απαιτεί ενσωμάτωση παραδοσιακής γνώσης φωτιάς με δορυφορική παρακολούθηση.
Το μοντέλο Κακαντου επηρέασε τις Προστατευόμενες Περιοχές Αβοριγίνων (IPAs) σε όλη την Αυστραλία (πλέον 80+ IPAs καλύπτουν 87 εκατομμύρια εκατάρ) και πλαίσια συνδιαχείρισης στο Καναδά, τη Νέα Ζηλανδία, και την Σκανδιναβία. Αποδεικνύει ότι η διατήρηση βιοποικιλότητας και τα δικαιώματα των αβοριγίνων είναι συνεργητικά, όχι ανταγωνιστικά – όταν η εξουσία μοιράζεται πραγματικά.
